เม่ยไปเมื่อตอนกลางวัน ทั้งยังสอนวิธีพลิกแพลงอีกหลายแบบให้จูปาเม่ยค่อย ๆ ขบคิดฝึกฝน
ยุคโบราณไม่มีแสงสว่างจากไฟฟ้า และด้วยฐานะครอบครัวสกุลจูยิ่งไม่อาจใช้ตะเกียงน้ำมันได้ โดยทั่วไปแล้วครั้นฟ้ามืดลงก็ไม่อาจทำอะไรได้อีก ได้แต่ขึ้นไปนอนบนเตียง
เย่อวี๋หรานนอนอยู่บนเตียง ในใจเต็มไปด้วยความเสียดาย นางยังสอนจูปาเม่ยไม่จบเลย น่าเสียดายที่ตะเกียงน้ำมันค่อนข้างฟุ่มเฟือย ไม่อย่างนั้น…
นอนไม่หลับแล้วจะทำอะไรดี?
นอกจากย้อนนึกถึงชีวิตในชาติภพที่แล้ว เวลานี้ยังจะทำอะไรได้อีก เกรงว่าคงมีแต่ครุ่นคิดถึงสิ่งที่จะทำในวันรุ่งขึ้น นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรที่สามารถทำได้อีกแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เย่อวี๋หรานนอนไม่หลับนับตั้งแต่ย้อนยุคมาจวบจนวันนี้
ไม่รอให้เย่อวี๋หรานได้ทันคิดหาวิธีลากตัวผู้ชายของจูปาเม่ยให้เผยออกมา ทั้งยังไม่รอให้นางคิดหาวิธีจับปลามาได้ ระหว่างนั้นภายในเรือนก็เกิดเรื่องขึ้นมาเสียก่อน
มีคนขโมยอาหารไป
“ท่านแม่ ต้องเป็นน้องสะใภ้ห้าทำแน่ ๆ เจ้าค่ะ” หลี่ซื่อกล่าวขึ้นอย่างเป็นเดือดเป็นร้อน “ข้าว่าแล้วเชียว เช้าวันนี้นางบอกว่าจะกลับบ้านมารดา จะต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นไม่มีธุระอะไรแล้วทำไมจะต้องกลับไปในเวลานี้?”
เย่อวี๋หรานไม่ปริปาก
กลับบ้านมารดาไปก่อนจะถึงช่วงฤดูกาลเก็บเกี่ยว ดูท่าว่าทางนั้นอาจมีอะไรให้ช่วยเหลือ ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน
นอกจากจางเยียนภรรยาของเจ้าสามที่ค่อนข้างประหลาด ชอบไปค้างบ้า
