นก็เป็นรอบของหลินซื่อแล้ว
ขนมเปี๊ยะมันเทศผสมธัญพืชไม่จำเป็นต้องให้นางลงมือเอง หลิ่วซื่อและหลิวซื่ออยู่ที่เรือน พวกนางมีเย่อวี๋หรานคอยชี้แนะ ไม่มีทางที่จะทำออกมาย่ำแย่เกินไป
ระหว่างที่พวกนางทำอาหาร เย่อวี๋หรานก็มองไปยังแผ่นมันเทศที่ผึ่งแดดอยู่ในลานเรือน แต่ที่จริงแล้วในใจกำลังคิดถึงมื้อถัดไปอยู่
มื้อถัดไปที่นางกล่าวถึงไม่ได้หมายถึงอาหารมื้อถัดไป แต่กำลังใคร่ครวญว่านอกจากมันเทศชุดนี้ ไม่รู้ว่านางจะสามารถหาของกินอย่างอื่นได้ด้วยหรือไม่
ปูไม่เหมือนมันเทศที่สามารถทำให้อิ่มท้องได้ วิธีทำก็แสนยุ่งยาก ถ้าทำไม่สะอาดก็จะไม่สบายได้ง่าย ๆ ได้แต่ต้องทำเป็น ‘เนื้อ’ กินกันเป็นครั้งคราว และไม่อาจกินได้ในปริมาณมาก
วันนี้ตอนไปลำธารนอกหมู่บ้าน นางสังเกตว่าในลำธารมีเงาปลาแหวกว่ายอยู่ เพียงแต่จับได้ยากสักหน่อย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะข่าวสารในสมัยโบราณไม่ได้แพร่หลายเหมือนในยุคปัจจุบันหรือเปล่า เย่อวี๋หรานลองค้นในความทรงจำเจ้าของร่างเดิมอยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับแหจับปลา มีเพียงสิ่งของประเภทข้องจับปลาหรือเบ็ดตกปลาเท่านั้น
การตกปลากว่าร้อยพันปีมานี้ไม่เปลี่ยนแปลง คือใช้ไส้เดือนเป็นเหยื่อ แต่ปลาก็ไม่ได้โง่ พวกมันกินอิ่มแล้ว หากไม่มีธุระ คิดว่ามันจะว่ายเข้ามาหาเบ็ดตกปลางั้นหรือ?
เย่อวี๋หรานไม่เคยตกปลามาก่อนจึงไม่ทราบสภาพการณ์โดยละเอียด แต่ก็คิดว่าถ้าสามารถตกปลาได้จริง ๆ คนในหมู่บ้านสกุลจูจะไม่มาตกปลา
