บทที่ 45 มีคนดีใจจนเหลิง
“วิธีถักแบบสุดท้ายนี้เจ้ารู้สึกว่าไม่ค่อยสวยเลยใช่หรือไม่? ที่จริงถ้าพลิกแพลงใช้ให้ดี มันก็สวยได้เหมือนกัน ตอนนี้ข้ากำลังสอนให้เจ้าเอาการถักแบบนั้นมาผสมผสานกับแบบอื่น ๆ เจ้าก็จะพบว่าต่อให้เป็นสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด มันก็สามารถสวยขึ้นมาได้เหมือนกัน”
ชาติที่แล้วเย่อวี๋หรานโปรดปรานรายการโทรทัศน์เรื่อง ‘ตำนานลู่เจิน’ มาก ตอนที่นางดูอยู่นั้นก็ได้เห็นสร้อยข้อมือเชือกถักสีแดงแบบจีนที่เรียบง่ายทว่าสวยงามมาก[1]
ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดถึง แต่ตอนนี้ค่อยนึกขึ้นมาได้ การถักแบบนั้นไม่ซับซ้อนและยังมีเอกลักษณ์ เหมาะจะเอามาสอนจูปาเม่ยพอดี
“วิธีถักแบบนี้เริ่มจากการมัดแถบผ้าเป็นปมเสียก่อน กะขนาดข้อมือให้ดี และความยาวต้องเหมาะสม” เย่อวี๋หรานเอาไปทาบกับข้อมือของจูปาเม่ยอีกครั้ง “อื้อ แบบนี้ก็ได้แล้ว ความยาวที่เกินมาส่วนนี้จะใช้ทำเป็นปมกระดุม ส่วนอีกฝั่งใช้ทำเป็นรังดุม…”
จูปาเม่ยพยักหน้า “ข้าทำปมกระดุมเป็น”
“งั้นข้าก็จะไม่อธิบายละเอียดแล้ว” เย่อวี๋หรานทำเสร็จแล้วก็ยัดใส่มือจูปาเม่ย ให้นางช่วยถือ จากนั้นหยิบแถบผ้ายาว ๆ ออกมาสามเส้น เอามาวางตัดกับแถบผ้าในมือจูปาเม่ยในลักษณะเลขสิบ (เลขสิบจีนจะมีหน้าตาเหมือนไม้กางเขน) เรียงหน้ากระดานใต้ปมที่ผูกไปแต่แรก แล้วผูกปมอีกอัน “ก่อนจะเริ่ม ให้ผูกปมคู่ไว้ตรงนี้ก่อน ยึดให้แน่น จากนั้นก็เริ่มถักได้”
“ทำแบบนี้ เอาแถบผ้าสามเส้นจากฝั่งซ้ายขวามาถักสลั
