บกันโดยใช้แถบผ้าสองเส้นตรงกลางเป็นแกน อิงตามลำดับที่แน่นอน ดูให้ดี กลุ่มแรกกับกลุ่มที่สองล้วนอยู่ใต้แถบผ้าแกนกลางทั้งสองเส้น มีเพียงกลุ่มที่สามที่พอถักสลับกันแล้วจะอยู่เหนือแถบผ้าแกนกลาง”
“เจ้าดูตรงนี้ หลังจากดึงให้แน่นแล้ว ฝั่งซ้ายขวาสองฝั่งล้วนเป็นรูปพัดใช่หรือไม่?”
จูปาเม่ยพยักหน้า “อื้ม ใช่เจ้าค่ะ”
“จากนั้นก็ถักซ้ำเหมือนก่อนหน้านี้ อันนี้ดูไปแล้วเหมือนถักเปียเลยใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานถามต่อ
จูปาเม่ยมีท่าทางครุ่นคิด “แต่วิธีถักไม่เหมือนกับการถักเปีย ถ้าถักเปียจะใช้เส้นที่สามตรงกลางถักด้วย แต่วิธีถักนี้ แถบผ้าสองเส้นตรงกลางไม่ขยับเลย”
“ถูกต้อง นี่ก็คือข้อแตกต่าง แล้วลำดับการถักก็ห้ามผิดด้วย ไม่อย่างนั้นพอถักออกมาแล้ว ลักษณะของเปียก็จะเพี้ยนไป”
จูปาเม่ยพยักหน้า “เจ้าค่ะ”
“วิธีถักก็มีเท่านี้ หลังจากนั้นก็ถักเหมือนเดิมต่อไปจนได้ความยาวของข้อมือเจ้าก็เสร็จแล้ว จากนั้นก็ผูกปมปิดท้าย แถบผ้าที่เกินมาก็หาวิธีกำจัดทิ้งไป สุดท้ายเหลือความยาวไว้ทำปมกระดุม” เย่อวี๋หรานพูด “ถ้าเจ้ารู้สึกว่าจัดการกับปลายที่เกินมานั้นยุ่งยากเกินไป จะถักเป็นปมกระดุมให้สิ้นเรื่องไปเลยก็ได้ แต่ว่าตรงปลายแถบผ้าจะทู่อยู่บ้าง ข้ากลัวว่าถ้าปมกระดุมเยอะเกินไปแล้วจะไม่งาม”
จูปาเม่ยฟังพลางจ้องสร้อยข้อมือในมือของมารดาตาปริบ ๆ ดั่งต้องมนต์สะกด
ทำไมวิธีถักเชือกง่าย ๆ แต่พอมาอยู่ในมือของท่านแม่ถึงได้สวยแบบนี้นะ?
ขณะที่มารดาของน
