บทที่ 43 จูปาเม่ยร้อนตัว
เย่อวี๋หรานคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ สาเหตุที่เจ้าของร่างเดิมชอบหลี่ซื่อนั้น ไม่ใช่เพราะหลี่ซื่อปากหวาน แต่เป็นเพราะเย่อวี๋หรานวิวาท ‘ชนะ’ จนได้ลูกสะใภ้คนนี้มาต่างหาก ดังนั้นเพื่อที่จะโจมตีจิตใจมารดาของหลี่ซื่อ นางจึงจงใจทำดีต่อหลี่ซื่อเป็นพิเศษ คิดจะโอ๋เอาใจล่อลวงหลี่ซื่อมาทางนี้ เพื่อให้หลี่ซื่อกับมารดาร้าวฉานกัน…
เย่อวี๋หราน “…”
เจ้าของร่างเดิมชมชอบที่จะทิ่มแทงจุดเปราะบางในจิตใจของผู้อื่นเป็นที่สุด เรื่องแบบนี้หาได้ทำเป็นครั้งแรก
“แอบฟังคนอื่นคุยกันแบบนี้ไม่ถูกต้อง เจ้าลืมที่ตัวเองเคยตำหนิเมียเจ้าห้าไปแล้วหรือ? ‘ครองตนชอบธรรม แม้นไม่ออกสั่งผู้อื่นก็คล้อยตาม ครองตนไม่ชอบธรรม แม้นออกคำสั่งผู้อื่นไม่คล้อยตาม’”
“เอ้อ ท่อนแรกข้าพอเข้าใจ แต่ท่อนหลังหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ ท่านแม่?” หลี่ซื่อถามอย่างประหม่า
เย่อวี๋หรานพูด “ท่อนหลังหมายถึงตนเองประพฤติตนไม่ถูกต้องชอบธรรม ก็ไม่มีคุณสมบัติไปตำหนิผู้อื่น เจ้าอยากให้เมียเจ้าห้าใช้เรื่องนี้มาอุดปากเจ้างั้นหรือ?”
“ไม่อยากเจ้าค่ะ”
“ไม่อยากแล้วเจ้ายังพูดมากอยู่ทำไม? อย่าเอาแต่ฟังอย่างเดียว ต้องจำให้ขึ้นใจด้วย” เย่อวี๋หรานนึกดีใจที่นางไม่มีนิสัยชอบพูดพึมพำกับตนเองหรือแอบกระซิบให้คนอื่นฟัง ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องคอขาดบาดตายถูกคนอื่น ‘แอบฟัง’ เข้า นางยังจะรอดตัวไปได้หรือ?
สั่งสอนยกหนึ่งแล้วก็ปล่อยนางไป เพื่อให้นางกลับห้องไป
