พักผ่อน
ครั้นเพิ่งจะเดินเข้าประตูมาก็เห็นจูปาเม่ยกำลังสวมอะไรบางอย่างที่ข้อมือ เย่อวี๋หรานพลันเหนื่อยหน่ายใจ
ครอบครัวนี้นอกจากเรื่องกินข้าวอิ่มท้องแล้ว แต่ละคนคือตัวปัญหาทั้งนั้น คนหนึ่งเพิ่งจบเรื่อง อีกคนก็มาคอยท่านางอยู่ก่อนแล้ว
เฮ้อ…ไม่อยากจะยุ่งกับเจ้าจูปาเม่ยคนนี้แล้ว ปล่อยให้นางทำลายตัวเองไปเถอะ อย่างไรเสียก็ไม่ใช่นางที่คลอดออกมาเองเสียหน่อย
แต่พอมาคิดอีกที นางก็ ‘เก็บ’ ร่างกายของเจ้าของร่างเดิมมาแล้ว ต่อให้ร่างนี้ไม่สมดั่งใจ แต่อย่างน้อยก็มีเลือดเนื้อและมีชีวิต
“ท่านแม่!”
“ไม่นอนกลางวันรึ?”
“จะนอนแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านจะนอนกลางวันหรือไม่เจ้าคะ? ข้าช่วยท่านปูที่นอนนะ” จูปาเม่ยกระตือรือร้นอย่างมาก
“อืม” เย่อวี๋หรานไม่พูดอะไรมาก ปล่อยให้จูปาเม่ยปูที่นอนไป
ขณะที่จูปาเม่ยกำลังสะบัดผ้าปูที่นอน ก็ทำแถบผ้าหลากสีที่นางใช้ก่อนหน้านี้หล่นลงมา นางลังเลเล็กน้อยก็รีบเก็บขึ้น พลางพูดว่า “อ๊ะ ข้าเพิ่งเรียนถักปมได้ไม่เท่าไหร่ ทำได้อยู่ไม่กี่แบบ แถมยังทำได้ขี้เหร่มาก…”
นางคล้ายกับจะคิดว่าข้ออ้างที่ตนเองคิดขึ้นมาได้นี้ไม่เลวเลย ทั้งยังแสดงสิ่งที่อยู่บนข้อมือออกมาให้เย่อวี๋หรานดู
“ท่านแม่ ท่านดูที่ข้าทำ พันได้น่าเกลียดเกินไปแล้ว ไม่กล้าให้ใครเห็นเด็ดขาด”
“ท่านแม่ ท่านอย่าบอกใครเชียวนะเจ้าคะ ข้ายังทำไม่เป็น รอจนถึงตอนที่ข้าทำเป็นแล้ว ค่อยทำอันที่สวย ๆ ให้ท่าน”
แท้จริงแล้วการถักปมที่จูปาเม่ยพูด
