ถึง ก็คือการทำสร้อยอิงลั่วที่เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปอย่างหนึ่ง
สร้อยอิงลั่วคือเครื่องประดับประเภทสร้อยคอหรือสร้อยแม่กุญแจอายุวัฒนะที่ถูกนำมาตกแต่งใหม่อีกครั้งด้วยเชือกถักที่ประณีต เพื่อให้แลดูงดงามยิ่งขึ้น
เย่อวี๋หรานพลิกหาในความทรงจำเจ้าของร่างเดิม พบว่าเมื่อครั้งที่นางยังเป็นสาวใช้ข้างกายนายน้อยก็เคยได้เรียนรู้มาก่อน มักจะใช้ไข่มุกหยกมณีมาคล้องไว้บนสร้อยคอทองคำด้วยวิธีการผูกเป็นปม สร้อยคอที่แสนธรรมดาก็กลายเป็นระยิบระยับจับตาขึ้นมาทันใด
นอกจากนี้ เย่อวี๋หรานยังจำได้ว่าตนเองเคยเห็นจากฉากหนึ่งในภาพยนตร์โทรทัศน์ที่ดัดแปลงมาจากวรรณกรรมเรื่องความฝันในหอแดง[1] เจี่ยเป่าอวี้รบเร้าพัวพันเซวียเป่าไช ต้องการดูสร้อยทองบนคอนางให้ได้ จึงปลดสร้อยอิงลั่วสีทองอร่ามลงมาจากคอของอีกฝ่าย
การถักปมที่จูปาเม่ยพูดถึงก็ดัดแปลงมาจากสร้อยอิงลั่วนี้เอง เนื่องจากครอบครัวชาวนายากจน ทองคำและเงินเป็นของหายาก แต่สามารถใช้ประโยชน์จากสีสันที่หลากหลายของเชือกถักมาถักร้อยเป็นเครื่องประดับเล็ก ๆ น้อย ๆ สวมใส่บนร่างกายได้
ถ้าเป็นคนอื่นอาจทำไม่เป็น ทว่าเจ้าของร่างเดิมเคยเป็นสาวใช้มาก่อน ฝีมือด้านนี้ต้องมีอยู่แล้ว ในปีนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงเคยสอนให้จูปาเม่ย
เพียงแต่ยามนี้จูปาเม่ยเอาไปใช้กับอย่างอื่น
เย่อวี๋หรานเพียงมองกำไลข้อมือที่ใช้แถบผ้าพันเอาไว้ก็ทราบว่าเป็นเรื่องราวใด
พันอย่างสุกเอาเผากินเช่นนั้นก็เพื่อจะได้ไม่ดึงดูดสายต
