บทที่ 41 มีคนแอบฟังอีกแล้ว
หลินซื่อเห็นพ่อแม่สามีไปทางท้ายเรือนก็ห้ามใจไม่ไหว อาศัยช่วงที่ไม่มีใครสนใจแอบตามไปท้ายเรือนด้วย
ทว่านางหละหลวมไปบ้าง ลืมนึกถึงหลี่ซื่อที่มักจะจ้องจับผิดนาง ด้วยเหตุนี้ เมื่อนางเพิ่งปลีกตัวจากไป หลี่ซื่อก็ตามหลังมาติด ๆ
หลี่ซื่อยังนึกในใจว่า จุ๊ ๆๆๆ…ดูซิ พฤติกรรมแย่ ๆ นอกลู่นอกทางในคราวนั้นผ่านไปไม่นานก็กำเริบเสิบสานขึ้นมาอีกแล้ว ดูท่าบทเรียนที่แม่สามีมอบให้ตอนนั้นคงจะยังไม่พอ!
ข้าจะต้องจับเจ้าให้ได้คาหนังคาเขา ให้ท่านแม่สั่งสอนเจ้าให้หลาบจำ
หลี่ซื่อทันได้ยินประโยคนั้นของพ่อสามีเข้าพอดี ‘ข้าพูดเรื่องสอนหนังสือให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าต่างหาก เจ้าคงไม่ได้คิดจะส่งพวกเขาไปที่สำนักศึกษาจริง ๆ หรอกใช่ไหม?’
หลี่ซื่อที่ตระเตรียมจะเปิดโปงหลินซื่อพลันพูดไม่ออก
อะไรนะ?! สำนักศึกษา?!
นี่เป็นเรื่องที่แม้แต่จะคิดนางยังไม่กล้า หลี่ซื่อนึกถึงทารกในครรภ์ก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมา
ถ้าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ากล้าเข้าสำนักศึกษา นางเองก็กล้าโวยวายให้แม่สามีส่งทารกในครรภ์ของนางเข้าสำนักศึกษาด้วยเหมือนกัน
ขณะที่หลินซื่อกำลังคิดว่าไม่ใช่ว่าครอบครัวไม่มีเงินหรอกหรือ ตอนแต่งข้าเข้ามา กระทั่งสินสอดก็ยังไม่ยอมให้ เหตุใดจึงมีเงินมาส่งเสียลูกชายสองคนของพี่สะใภ้ใหญ่ไปสำนักศึกษา?
ข้าคงไม่ได้ถูกหลอกกระมัง?
ข้าว่าแล้ว แม่สามีไม่ชอบข้า
จูอู่เจ้าคนไม่ได้เรื่องก็รู้จักแต่หลอกลวงข้า ดูเอาเถอะว่าเย็นนี้
