บทที่ 37 แย่งกันทำงาน
มีลูกสะใภ้สองคนแย่งกันช่วยงาน หอยขมตะกร้านี้จึงทุบได้เร็วมาก เพียงแต่มีกลิ่นคาวอยู่เล็กน้อย
เย่อวี๋หรานให้หลี่ซื่อไปเอาหญ้าที่นางสั่งให้หลิ่วซื่อเหลือไว้ให้โดยเฉพาะมาคลุกเคล้ากับหอยขมเหล่านี้ เทลงไปบริเวณที่ให้อาหารไก่ตามปกติ
“กุ๊ก ๆๆๆๆ…”
“กุ๊ก ๆๆๆ…”
หลินซื่อกับหลี่ซื่อร้องเรียกไก่ ไม่นานฝูงไก่ผอมแห้งก็วิ่งกลับมา
ราวกับค้นพบแผ่นดินใหม่ก็ไม่ปาน พวกไก่ที่ปกติไม่ใคร่กระตือรือร้นกินอาหารเท่าใดนักพลันเปลี่ยนเป็นคึกคักขึ้นมา จิกกินกันอย่างมีชีวิตชีวายิ่งนัก
หลี่ซื่อร้องอย่างตื่นเต้นดีใจ “ท่านแม่ กินแล้ว กินแล้ว พวกมันกินแล้วเจ้าค่ะ”
“ต้องกินอยู่แล้ว ถึงจะน้อยแค่ไหนก็เป็นเนื้อเหมือนกัน” เย่อวี๋หรานพูด
“หา ไก่ก็กินเนื้อด้วย?” หลี่ซื่อมีสีหน้างงงวย
เห็นได้ชัดเจนว่าหลินซื่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีท่าทางประหลาดใจเช่นกัน
“แล้วแมลงกับตั๊กแตนที่ไก่กินนั่นไม่ใช่เนื้อรึ?” เย่อวี๋หรานกล่าว
“จริงด้วย” หลี่ซื่อกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันใด “ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าที่ไก่ของพวกเราผอมแบบนี้ก็เพราะที่ผ่านมาเราให้พวกมันกินแต่หญ้าเลี้ยงหมู ไม่ได้ให้กินเนื้อ พวกมันจึงผอมแห้งกันหมดสินะเจ้าคะ?”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ายังเด็กเกินไป ถ้าให้พวกเขาไปจับตั๊กแตนก็คงจับมาได้ไม่กี่ตัว
ด้วยเหตุนี้ คนส่วนใหญ่จึงเลี้ยงไก่กันแค่ไม่กี่ตัว เพียงสองสามตัวเท่านั้น ทั้งยังให้กินเนื้อบ้าง แต่ถ้าจะให้อาหารมากกว่านี้ก็ยาก
