ตอนที่ยังเล็กเคยไปหาปูในลำธารกับพวกเด็กคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน
เย่อวี๋หรานพบลำธารที่คล้ายกับในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่กลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการลงไปจับปูในลำธาร นางจึงสงสัยว่าอาจไม่มีก็ได้ และยังเป็นไปได้ว่าคนยุคนี้อาจยังไม่รู้ว่าของแบบนั้นเอามากินได้
ปูสู้กุ้งปลาไม่ได้ ทั้งตัวมันมีแต่กระดอง ถ้าทำไม่สะอาดก็จะมีเชื้อโรคตกค้างได้ง่าย ก่อให้เกิดโรคภัยไข้เจ็บตามมา
ถ้าคนยุคนี้ไม่เข้าใจในจุดนี้ แล้วมีใครเสี่ยงเอามาทำเป็นอาหารอย่างไม่ถูกวิธี ก็อาจทำให้คนอื่นเข้าใจไปว่าปูเป็นของที่กินไม่ได้ก็ได้
สอดคล้องกับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมพอดี ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เป็นสาวใช้ในบ้านสกุลใหญ่หรือชีวิตหลังจากแต่งเข้ามาในครอบครัวสกุลจูแล้ว ก็ไม่เคยได้ยินคนพูดถึงของชนิดนี้หรืออะไรที่คล้ายกันมาก่อน
บริเวณเชิงเขาไท่ตังมีแม่น้ำใหญ่สายหนึ่งเรียกว่า ‘แม่น้ำไท่ตัง’
แม่น้ำสายนี้โอบล้อมครึ่งเชิงเขาไท่ตัง แตกสาขาออกไปหลายสาย จากนั้นก็ไหลไปหาแม่น้ำใหญ่ที่อยู่ห่างไกลออกไป
ลำธารเล็ก ๆ ที่อยู่ใกล้กับหมู่บ้านสกุลจูเรียกว่า ‘ลำธารสกุลจู’ นอกจากส่วนที่มนุษย์ขุดขึ้นเอง บริเวณอื่นล้วนปกคลุมด้วยหินกรวดแม่น้ำ ความลึกไม่สม่ำเสมอ
ผู้ใหญ่ทุกคนจะบอกกับเด็ก ๆ ในครอบครัวตนเองว่านอกจากบริเวณที่คนขุดกันเองแล้ว ไม่อาจลงไปอาบน้ำในบริเวณอื่นของแม่น้ำตามลำพังได้ เพราะกลัวว่าเด็กเล็กจะไม่รู้ความ จมแม่น้ำเสียชีวิต
ในหมู่บ้านแถวนี้
