บทที่ 35 เรื่องน่ายินดี
เย่อวี๋หรานไม่ได้จากไปทันทีหลังออกมาจากห้อง แต่ยืนฟังตรงหน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วก็เป็นอย่างที่นางคาดไว้ ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ารบเร้าให้จูชีสอนท่อนที่สองให้พวกเขา
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว ความจำของจูชีเหมือนจะดีกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก?
ต้าเป่าก็ไม่เลวเลย ถึงจะท่องช้าอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพราะเขาไม่เข้าใจเลขพวกนี้เลยสักนิด ทั้งหมดนี้ยังแปลกใหม่สำหรับเขา บางทีก็มีคำที่เขาคิดไม่ออกว่าควรออกเสียงอย่างไร
เอ้อร์เป่าอายุยังน้อย แต่ความจำกลับไม่เลว ท่องคลอตามไปด้วย บางครั้งท่องไม่ถูก ก็จำเป็นต้องให้จูชีกับต้าเป่าช่วยปรับให้
ให้เวลาพวกเขาครู่หนึ่ง เย่อวี๋หรานก็ร้องเข้าไปข้างในว่า “ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ล้างหน้าบ้วนปากได้แล้ว อย่าลืมล้างให้อาเจ็ดของพวกเจ้าด้วย”
ต้าเป่ารีบขานรับ “ขอรับ ข้ารู้แล้ว ท่านย่า”
เขาสาละวนราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย ๆ ด้านหนึ่งพาเอ้อร์เป่าล้างหน้า ส่วนด้านหนึ่งใช้อ่างไม้ใบเล็กช่วยล้างหน้าให้จูชี
จูชีไม่สามารถลงจากเตียงได้ภายในสามวันนี้ ทำได้เพียงอยู่บนเตียงรับการปรนนิบัติจากหลานชายทั้งสอง
หลิ่วซื่อตัดหญ้าเลี้ยงหมูกลับมาแล้ว หลี่ซื่อกับจูปาเม่ยยังซักผ้าไม่เสร็จ แต่ว่าหลินซื่อยกอาหารเช้าขึ้นโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
พวกผู้ชายในเรือนช่วยกันเติมน้ำในโอ่งเผื่อไว้ให้พวกผู้หญิงใช้สำหรับทำอาหารและล้างสิ่งของหลังจากที่พวกเขาออกไปทำงานกันมาแล้ว
อาหารเช้ายกขึ้นโต๊ะ ครั้งนี้หลายคน
