มีท่าทางผิดหวัง
เย่อวี๋หรานเห็นสีหน้าของพวกเขาก็พูดขึ้น “เอาล่ะ จะกินมื้อใหญ่ทุกวันได้อย่างไร คิดว่าเสบียงอาหารในเรือนเราหล่นลงมาจากฟ้ารึ?”
ปากยังพูดอยู่ มือก็ไม่ได้เคลื่อนไหวช้าลง แจกจ่ายอาหารให้ทุกคน
ทุกคนคิดแล้วก็เห็นด้วย ปกติวัน ๆ ได้กินแต่โจ๊กเปล่าโหรงเหรง มีอะไรให้กินก็ดีแล้ว จึงไม่ได้โอดครวญขึ้นมาอีก
แต่ก็มีคนแอบครุ่นคิดในใจว่าจะไปลงลำธารสักรอบตอนไหนดี ดูว่าจะสามารถจับปลามาสักตัวได้หรือไม่ ช่วยไม่ได้ ลูกชิ้นปลาที่เย่อวี๋หรานทำอร่อยมากจริง ๆ สำหรับพวกเขาที่กรำแดดกรำฝนทำงานหนักแต่ไม่ได้กินเนื้อมานาน นั่นถือเป็นอาหารรสเลิศเชียวล่ะ
หากได้กินอีกสักครั้ง…
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่านั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบเสงี่ยม รอว่าเมื่อไหร่ท่านย่าจะทดสอบพวกเขา
หลังเย่อวี๋หรานแบ่งอาหารเสร็จแล้วก็พูดขึ้นตัดหน้าจูเหล่าโถว “ต้าเป่าเอ้อร์เป่ามานี่ ยังจำได้หรือไม่ว่าเมื่อเช้าข้าบอกอะไรไว้?”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ามองหน้ากัน ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่อฟัง และพูดว่า “ถ้าใครจำไม่ได้ พวกข้ากับอาเจ็ดก็ไม่ต้องกินข้าว”
หลิ่วซื่อเงยหน้าขึ้นมาอย่างตกใจ มองไปทางแม่สามี ว่าอย่างไรนะ? ไม่ให้กินข้าว?!
นางทราบว่าแม่สามีไม่ชอบลูกชายของนาง รู้ว่าแม่สามีลำเอียงรักน้องสามี แต่เคยที่จะไม่ให้เด็ก ๆ กินข้าวด้วยหรือ?!
คนอื่น ๆ ก็มีท่าทางตกใจ ไม่กระมัง ท่านแม่ลำเอียงถึงขนาดนี้แล้ว…
“ฮึ! ท่องสิ” เย่อวี๋หรานพูดโดยไม่มองหน้าคนอื่น
ไม่รอให้จูเ
