หล่าโถวพูดอะไร ก็ได้ยินต้าเป่ายืนขึ้นมาท่องเสียงดังฉะฉาน “สองบวกสองเท่ากับสี่ สองบวกสามเท่ากับห้า สองบวกสี่เท่ากับหก สองบวกห้าเท่ากับเจ็ด สองบวกหกเท่ากับแปด สองบวกแปดเท่ากับสิบ สองบวกเก้าเท่ากับสิบเอ็ด…”
ที่จริงตอนที่ท่องอยู่นั้น หัวใจดวงน้อย ๆ ของต้าเป่าเต้นตึกตัก ๆ ไม่หยุด กลัวว่าตัวเองจะจำไม่ได้
ถ้าเขาจำไม่ได้ ทุกคนก็ต้องอดข้าวเช้ากันน่ะสิ?
แต่เมื่อท่องประโยคสั้น ๆ เหล่านั้นออกมาประโยคแล้วประโยคเล่า ต้าเป่าก็ค่อย ๆ มีความมั่นใจขึ้นมา เหมือนจะไม่ยากเท่าที่คิดเลยนี่?
“อื้ม!” เย่อวี๋หรานพยักหน้า “ท่องได้ไม่เลว ถึงตาเอ้อร์เป่าแล้ว เอ้อร์เป่า เจ้าเริ่มท่องได้”
เอ้อร์เป่ายังหวาดกลัวอยู่บ้าง เพราะก่อนหน้านี้เขาท่องได้ไม่คล่องเท่าไหร่ และมักจะท่องตกหล่นอยู่เรื่อย หากแต่ก็ยังเริ่มท่องขึ้นมา “สองบวกสามเท่ากับห้า สองบวกห้าเท่ากับเจ็ด สองบวกเจ็ดเท่ากับเก้า…”
แย่แล้ว! ต้าเป่าตื่นตระหนก
น้องเล็กเอ๊ย ทำไมเจ้ามาลืมเอาเวลาสำคัญแบบนี้ล่ะ?
ข้าท่องเสียงดังขนาดนั้นก็เพื่อให้เจ้าจำได้ ทำไมเจ้า…
“สองบวกเก้าเท่ากับสิบเอ็ด” เอ้อร์เป่าเองก็รู้ตัวว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่เขาตื่นเต้นเกินไป จึงทำให้นึกไม่ออก
เย่อวี๋หรานมองเขา “สองบวกสองเท่ากับเท่าไหร่?”
“สองบวกสองเท่ากับสี่”
“สองบวกสี่เท่ากับเท่าไหร่?”
“สองบวกสี่เท่ากับหก” เอ้อร์เป่าจึงค่อยนึกออกว่าเขาลืมตรงไหนไป ก่อนจะท่องต่ออีกว่า “สองบวกหกเท่ากับแปด สอ
