บทที่ 33 ต้าเป่าเป็นเด็กน้อยที่ฉลาดเป็นกรด
จูปาเม่ยไม่โต้แย้งกับมารดาอีก ได้แต่หอบเสื้อผ้าออกไปจากห้อง สักพักก็กลับเข้ามายกอ่างน้ำออกไป
ระหว่างที่เย่อวี๋หรานพูดกับจูปาเม่ย ต้าเป่าก็ยืนอยู่ตรงนั้นวางตัวเหมือน ‘กำแพงประกอบฉาก’ เต็มที่ แต่ที่จริงแล้วกางหูผึ่งแอบฟังมาตลอด คอยลอบสังเกตสถานการณ์ฝ่ายตรงข้าม
เย่อวี๋หรานทางหนึ่งพูดจากับจูปาเม่ย ทางหนึ่งแบ่งสมาธิมาที่ต้าเป่า สังเกตเจ้าเด็กน้อยที่ฉลาดเป็นกรดคนนี้
เนื่องจากเด็กคนนี้อายุยังน้อย เขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ จะมากน้อยก็ยังแสดงออกมาให้เห็นทางสีหน้า
ดังนั้น เมื่อนางเห็นเขาทำท่าว่าง่ายรู้ความเสียเต็มประดา แต่ดวงตากลับกลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก็ทราบว่าเจ้าเด็กนี่กำลังฟังพวกนางคุยกันอยู่
“ข้ามีภารกิจอย่างหนึ่งจะมอบหมายให้เจ้า”
“ภารกิจอะไรหรือขอรับ?”
เย่อวี๋หรานแสร้งทำทีเคร่งขรึมจริงจัง แล้วกล่าวว่า “เนื่องจากพฤติกรรมของเจ้าในช่วงนี้ ข้าตัดสินใจว่าจะทดสอบเจ้าสักหน่อย ถ้าเจ้าสามารถผ่านการทดสอบของข้าได้ก็จะไม่ลงโทษเจ้า แต่ถ้าเจ้าไม่ผ่านละก็…”
“ไม่หรอกท่านย่า ข้าจะต้องผ่านแน่ขอรับ” ต้าเป่ารีบยืดอกเล็ก ๆ ขึ้นมาทันที
รู้ว่านางชอบเด็กน้อยยืนตัวตรงพูดจาไวปานนี้ เย่อวี๋หรานคาดว่าเด็กคนนี้มีอนาคตสั่งสอนได้
สีหน้านางไม่เปลี่ยนแปลง พลางพูดว่า “เจ้าฟังให้ดี ข้าจะสอนเจ้าแค่สามรอบ พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมาข้าจะทดสอบเจ้าว่าจำได้หรือไม่”
“สอนแค่สามรอบหรือ..” ต้าเ
