็นคนสมองทึ่ม ไม่รู้ว่าพอเขาโตขึ้นแล้วยังจะจำความผูกพันระหว่างตนเองกับอาเจ็ดได้ไหม?
“ท่านย่า ข้าไปคุยกับท่านแม่ก่อนนะขอรับ” สักพักต้าเป่าก็ออกมาแล้ว
“ไปเถอะ”
ครั้นได้ยินเสียงตอบรับจากเย่อวี๋หราน ต้าเป่าก็รีบวิ่งออกไปพูดกับมารดาของเขา
หลิ่วซื่อกลัวว่าแม่สามีจะไม่ชอบเขา ไม่ยอมตกลง แต่พอได้ยินว่าแม่สามีตกลงแล้ว นางก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรอีก
“อยู่ในห้องท่านย่า อย่าดื้ออย่าซน อย่าทำให้ท่านย่าโกรธ” หลิ่วซื่อไม่ลืมกำชับไปอีกประโยค
“เข้าใจแล้วขอรับ ท่านแม่” ต้าเป่ารับคำ
เอ้อร์เป่าได้ยินก็รีบลุกขึ้นมา “ข้าไปด้วย ข้าก็จะนอนกับอาเจ็ด”
“ไม่ได้ เตียงอาเจ็ดของเจ้าเล็กขนาดนั้น เจ้าจะนอนอย่างไร?” หลิ่วซื่อปฏิเสธทันที
“แต่ว่าพี่ใหญ่ไปได้นี่นา? ทำไมข้าถึงไปไม่ได้ล่ะ?” เอ้อร์เป่าน้ำตาหยดแหมะ ๆ มองหลิ่วซื่อตาละห้อย
หลิ่วซื่อใจอ่อนยวบ หากแต่ก็จนปัญญา “ย่าเจ้าไม่ตกลงหรอก”
เอ้อร์เป่าพูดขึ้นทันที “ข้าจะพูดกับท่านย่าเอง”
จากนั้นก็ลงจากเตียง ดึงมือต้าเป่าและพูดว่าจะไปห้องข้าง ๆ
หลิ่วซื่อได้แต่ครุ่นคิด เด็กดื้อสองคนนี้ น่าโมโหยิ่งนัก!
เย่อวี๋หรานอย่างไรก็คาดไม่ถึงว่าเอ้อร์เป่าจะกลับมาด้วย
“พูดกับอาเจ็ดของพวกเจ้าเอาเอง”
เย่อวี๋หรานย่อมทราบว่าเตียงในห้องนั้นมีขนาดเท่าไหร่ นางตัดสินใจไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งกับเรื่องระหว่างอากับหลาน ๆ
เตียงจะใหญ่หรือเล็กก็ให้พวกเขาแก้ไขกันเอง
ถ้าพวกเขาไม่รังเกียจว่าเตียงเล็ก และเต็มใจจะ
