บทที่ 31 ไม่มีเงิน
เฮ้อ…พูดถึงที่สุดแล้วก็ยังคงเป็นครอบครัวสกุลจูที่ยากจนเกินไป เหตุเกิดเพราะเงินแท้ ๆ
เย่อวี๋หรานคิดว่านอกจากต้องหาวิธีแก้ไขปัญหาปากท้องความเป็นอยู่ของครอบครัวสกุลจูแล้ว ยังต้องรีบหาเงินให้ได้โดยเร็วที่สุด
หลังจากจูชีจัดการผลแดงน้อยในปากเสร็จแล้ว ในที่สุดก็ยอมพูดจา ร้องเรียกมารดาอย่างว่านอนสอนง่าย “ท่านแม่!”
หมอชาวบ้านตรวจภายในลำคอของเขาแล้วก็ยืนยันว่า “ลำคอไม่มีปัญหา เมื่อครู่ที่ไม่พูดจาคงเป็นเพราะถูกกระแทกจนสับสน ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”
จูชีกะพริบตาแป๋ว เหมือนไม่ใคร่เข้าใจว่าพวกเขาพูดอะไรกัน
ในเมื่อไม่มีเรื่องอื่นอีก เย่อวี๋หรานก็รับถุงยามาจากหมอชาวบ้าน ให้จูต้ากับจูเอ้อร์ช่วยกันหามจูชีขึ้นบนแผ่นไม้กระดาน จากนั้นก็แบกคนกลับเรือน
ระหว่างทางขากลับ นางก็เจรจากับจูปาเม่ย อยากให้จูปาเม่ยยกห้องของนางให้จูชีพักผ่อน
“ทำไมเจ้าคะ?” จูปาเม่ยแค่ฟังก็รู้สึกไม่ยินดีแล้ว ห้องนอนของพี่เจ็ดอยู่ใกล้ห้องน้ำขนาดนั้น ถ้านางนอนที่นั่นต้องเหม็นมากแน่ ๆ
อีกอย่างพี่เจ็ดก็เป็นคนสมองทึ่มคนหนึ่ง ถ้าเขานอนบนเตียงของนางแล้ว ต่อไปนางจะนอนได้อย่างไร?
“อาการพี่เจ็ดของเจ้าในตอนนี้จำเป็นต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด เขานอนคนเดียวในห้อง ข้าจะวางใจได้อย่างไร? ถึงตอนนั้น ข้ากับเจ้านอนด้วยกัน ให้เจ้าเจ็ดนอนในห้องเจ้า ให้พ่อเจ้านอนห้องเจ้าเจ็ด” วันนี้ทะเลาะกับจูเหล่าโถวอีกยก เย่อวี๋หรานก็เอาแต่ใคร่ครวญเรื่อง
