บทที่ 29 น้องเจ็ดยังไม่ตาย
พวกเขาลงจากภูเขามาอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก พุ่งเข้ามาทางประตูเรือน ด้านหนึ่งวางของลง ด้านหนึ่งร้องเข้าไปในเรือน “มีคนอยู่ไหม? ข้างในมีคนอยู่หรือเปล่า?”
เย่อวี๋หรานได้ยินเสียงก็ให้หลิวซื่อที่ช่วยงานอยู่ออกไปดู
ส่วนหลินซื่อไม่กล้าขยับ ยังคงเด็ดผักอยู่ข้าง ๆ ต่อไป
จูต้า จูเอ้อร์ จูซาน จูอู่เห็นหลิวซื่อก็ถามนางว่าพวกท่านแม่อยู่ที่ไหน พวกเขาหยิบสิ่งของในเรือนที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้ก็จะรีบออกไป ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ยังทันอยู่หรือไม่
“ไม่ต้องไปแล้ว ท่านแม่จัดการเรียบร้อยแล้ว” หลิวซื่อกล่าวเสียงเบา
“เรียบร้อยแล้ว? น้องเจ็ดของข้าล่ะ? ศพล่ะ?”
“น้องเจ็ดยังไม่ตาย เพียงแต่ศีรษะได้รับการกระทบกระเทือน ตอนนี้นอนพักอยู่ในเรือน ท่านหมอยังไม่ได้หามกลับมา” หลิวซื่อตอบ “เสี่ยวเม่ยเฝ้าอยู่ทางนั้น รอให้น้องเจ็ดฟื้นขึ้นมากินยา ให้ท่านหมอดูอาการอีกครั้ง ถ้าไม่มีปัญหาอะไรค่อยหามกลับมา”
เมื่อได้ยินว่าจูชียังไม่ตาย เหล่าพี่น้องถึงได้ถอนหายใจออกมา แต่ละคนถ้าไม่บ่นว่าปวดขาก็ร้องว่าปวดแขน
“ตกใจหมด!” จูซานปาดเหงื่อทั่วร่าง นั่งลงบนพื้น “แขนข้าจะหลุดอยู่แล้ว”
“ขาข้าก็เหมือนกัน รู้สึกเหมือนจะไม่ใช่ของข้าแล้ว พี่รอง ท่านช่วยดูให้ข้าหน่อย ไหล่ข้าหนังหลุดไปแล้วใช่ไหม?”
“ช่วยดูหลังให้ข้าด้วย ปวดร้าวไปหมดแล้ว”
“ไอ้หยา ขาข้าไม่รู้ว่าถูกบาดเป็นแผลตั้งแต่เมื่อไหร่”
……
เย่อวี๋หรานได้ยินเสียงพี่น
