้องสกุลจูดังเข้ามาในห้องครัวก็ร้องออกไปว่า “พวกเจ้าไปเดินรอบเรือนสักหลายรอบก่อนค่อยมานั่งพัก ระวังขาได้รับบาดเจ็บ”
“เอาจริงหรือท่านแม่? พวกข้าเพิ่งวิ่งลงมาจากบนเขา ท่านยังจะให้พวกข้าไปเดินอีก?” จูซานยื่นศีรษะเข้าไปในครัว ครั้นได้กลิ่นหอมจากข้างในก็ถามเย่อวี๋หรานอย่างหน้าไม่อายว่าทำของอร่อยกินใช่หรือไม่
“ให้พวกเจ้าเดินก็เดิน พูดเหลวไหลอะไรเยอะแยะ หรือจะให้ข้าไปจับตามองพวกเจ้าด้วยตัวเอง?”
จูซานหดคอกลับไป “ขอรับ ไปแล้วขอรับ”
เขาถอยกลับไปในลานเรือน เรียกพี่น้องทั้งหลายให้ลุกขึ้น บอกว่าท่านแม่สั่งมา ต้องเดินเท่านั้น ไม่เดินก็ไม่ต้องกินข้าวเย็น
ครั้นได้ยินเสียงโหวกเหวกจากในลานเรือน เย่อวี๋หรานก็ส่ายศีรษะอย่างจนใจ แม้ภูเขาไท่ตังจะอยู่ใกล้กับหมู่บ้านสกุลจู แต่วิ่งมาระยะทางขนาดนั้น คนผู้หนึ่งก็ยากจะรับไหว
นางให้พวกเขาเดินหลายรอบค่อยกลับมาพักผ่อนก็เพื่อตัวพวกเขาเอง ชาติที่แล้วตอนเรียนวิชาพลศึกษา ทุกครั้งหลังวิ่งเสร็จคุณครูก็จะให้นักเรียนเดินสักหลายรอบเพื่อให้ร่างกายค่อย ๆ ผ่อนคลายลงจากการออกกำลังอย่างหนักหน่วง หลีกเลี่ยงไม่ให้ร่างกายได้รับบาดเจ็บ
หากลองใช้แก้วมาอุปมาอุปมัยแทนร่างกายคน ปกติแล้วเราจะเติมน้ำร้อนลงในแก้วที่ใส่น้ำเย็น โดยค่อย ๆ ทำอย่างไม่รีบร้อน เป็นกระบวนการเปลี่ยนจากเย็นเป็นอุ่น เปลี่ยนจากอุ่นเป็นร้อน โดยทั่วไปแก้วจะไม่เกิดปัญหาอะไร แต่ถ้าเติมน้ำเดือดจัดลงไปในแก้วที่เพิ่งเอาออก
