มาจากตู้เย็น แก้วก็อาจทนทานต่ออุณหภูมิร้อนจัดกับเย็นจัดไม่ไหวจนกระทั่งแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
ร่างกายคนเราก็ดุจเดียวกัน จำเป็นต้องมีกระบวนการปรับตัว
สิ่งที่เย่อวี๋หรานกำลังทำอยู่ก็คือขนมเปี๊ยะมันเทศ[1] นางเอามันเทศไปนึ่งในหม้อจนสุก จากนั้นก็ผสมธัญพืชกับแป้งลงไป ปั้นเป็นก้อนกลมขนาดเล็ก ๆ กดเป็นแผ่นกลมแบน แล้วเอาไปนึ่งในหม้ออีกครั้ง
ปลาที่จูซานนำกลับมาด้วยคราวก่อนถูกนางเอามาผ่าครึ่ง
ปลาแม่น้ำไม่เหมือนปลาทะเล นอกจากก้างหลักแล้วยังมีก้างเล็ก ๆ อีกจำนวนมาก แต่เรื่องนี้ก็ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเย่อวี๋หราน นางที่คุ้นเคยกับโครงสร้างภายในของปลาเป็นอย่างดีใช้ความพยายามเล็กน้อยก็ใช้ซี่ไม้ไผ่คัดเอาก้างปลาออกมาจนหมด
จากนั้นนำปลาวางลงบนจาน เอาไปนึ่งในหม้อจนสุก
จากนั้นเอาเนื้อปลาขึ้นมาบด ผสมกับหัวไชเท้าหั่นฝอยและมันเทศบด แล้วปั้นเป็นก้อนกลมขนาดเท่านิ้วโป้ง
ปั้นพลางนับพลาง ทำให้แน่ใจว่าสมาชิกในครอบครัวได้กินกันทุกคน ถึงเวลามาจะได้แบ่งกันอย่างลงตัว นางไม่อยากให้เกิดความขัดแย้งเพียงเพราะแบ่งอาหารได้ไม่เท่าเทียมกัน
ลูกชิ้นผสมเนื้อปลาประเภทนี้ใช้น้ำมันทอดสักหน่อยก็เสร็จแล้ว น่าเสียดายที่ในเรือนไม่มีน้ำมัน เย่อวี๋หรานได้แต่เอาเครื่องในปลาที่เหลือจากก่อนหน้านี้ออกมาทาให้ทั่วหม้อ จากนั้นนำเครื่องเคียงลงไปผัด เติมน้ำเย็นลงไปต้มเป็นน้ำแกง
หลังน้ำเดือดก็โยนลูกชิ้นปลาลงไปต้มจนสุก
เมื่อหลี่ซื่อกับจูซื่อกลับมาถึงประตู
