บทที่ 28 สั่นสะเทือน
ในสายตาของจูซื่อหู่กับจูอู่จ้วง ท่านป้าที่พวกเขาเคารพยำเกรงมาตลอดดูยิ่งใหญ่ดุจมหาบรรพตขึ้นมาเป็นครั้งแรก
ที่แท้ นี่จึงเป็นท่าทางดุร้ายที่แท้จริงของท่านป้า!
ทุกคนที่ได้ยินบังเกิดความคิดต่าง ๆ นานา ล้วนจมลึกอยู่ในภวังค์ของตนเอง
การโต้เถียงครั้งนี้ในที่สุดแล้วยังคงจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของจูเหล่าโถว
เขาโกรธจนตาแดงก่ำ กำหมัดแน่น ท่าทางเหมือนจะตีคน
เย่อวี๋หรานลอบใจสั่นสะท้าน กลัวว่าเขาจะปรี่เข้ามาตบตีตนเอง
ทว่าจูเหล่าโถวก็ยังคงเป็นจูเหล่าโถวคนนั้น กล่าวทิ้งท้ายว่า “เจ้าอยากทำอะไรก็ทำ ข้าไม่ยุ่งแล้ว” จากนั้นก็ไปจากเรือนของหมอชาวบ้านด้วยท่าทางหงุดหงิดอารมณ์เสีย
หลิวซื่อกับหลินซื่อรีบหลีกทางให้ ตอนจบแบบนี้พวกนางไม่รู้สึกแปลกใจสักนิด
ตั้งแต่พวกนางแต่งเข้าเรือนสกุลจูมาก็ทราบแล้วว่าใครเป็นคนที่ใหญ่ที่สุดในครอบครัวนี้
เย่อวี๋หรานมองไปทางหมอชาวบ้านที่ตกใจจนใบ้กิน และพูดว่า “ยังไม่รีบเขียนอีก อึ้งอะไรอยู่?”
“ได้ ข้าไปเขียนให้เดี๋ยวนี้” หมอชาวบ้านรีบขานรับ จากนั้นเดินไปอีกห้องหนึ่ง
จูปาเม่ยเพิ่งได้สติกลับมา ถือผ้าเช็ดหน้าค้างไว้อยู่นานก็ไม่ทราบว่าควรพูดอะไร
“พี่เจ้ายังไม่ฟื้นอีกหรือ?” เย่อวี๋หรานถาม
“เจ้าค่ะ ท่านหมอบอกว่ากรณีของพี่เจ็ดค่อนข้างพิเศษ รู้สึกตัวช้าไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ เขาต้มยาค้างไว้บนเตาแล้ว อีกหน่อยพี่เจ็ดฟื้นขึ้นมาให้เขากินก็จะดีขึ้นเอง” จูปาเม่ยชะงักไปเล็กน้อย
