บทที่ 27 จะรักษาหรือไม่?
ความจริงแล้วเขารู้สึกว่าจูเหล่าโถวน่าจะพูดจาด้วยง่ายกว่า จึงบอกจูเหล่าโถวไปแล้วว่าจูชีขาดสารอาหาร อาการบาดเจ็บที่ศีรษะจำเป็นต้องค่อย ๆ บำรุง เป็นไปได้ว่าอาจต้องใช้โสมคน
เขารู้ดีว่าทุกคนต่างก็มีชีวิตไม่ง่ายดาย มีไม่กี่ครอบครัวที่ยินดีจ่ายเงิน โดยเฉพาะในกรณีนี้ที่จูชียังเป็นคนสมองทึ่มผู้หนึ่ง เกรงว่ายิ่งยากเข้าไปอีก
แต่ที่เขาคาดไม่ถึงก็คือจูเหล่าโถวกลับไม่ได้ให้คำตอบเขา ทำเพียงแค่ถอนหายใจ
หมอชาวบ้านได้ยินเสียงทอดถอนใจนั้นก็กระจ่าง เกรงว่าเขาคงเดาถูกเสียแล้ว ดังนั้นตอนที่อยู่ต่อหน้าเย่อวี๋หราน เขาจึงพูดอ้อมค้อมกว่าเดิม
ภรรยาผู้นี้ดุร้ายไร้เหตุผลปานนั้น เรื่องที่แม้แต่จูเหล่าโถวยังไม่ยินดีทำ คาดว่านางคงยิ่งไม่ยินดีกระมัง?
ตอนนี้เรื่องเดียวที่เขาสามารถทำให้จูชีได้คงเป็นการกอบกู้ชีวิตเขาเอาไว้สุดกำลัง ส่วนหลังจากนั้น…
ทุกครอบครัวล้วนมีความยากลำบากของตัวเอง เขาเองก็จนปัญญา ได้แต่กล่าวคำพูดที่ไม่ผิดต่อมโนธรรมในใจตน
“ต้องรักษาอย่างไร บำรุงอย่างไร ท่านเขียนรายละเอียดให้ข้าด้วย โดยเฉพาะเรื่องที่ต้องระวังเป็นพิเศษเขียนให้ละเอียดหน่อย พวกเราจะรักษาเขา” เย่อวี๋หรานฟังจบก็พูดขึ้นมา
“เจ้าจะรักษา?” หมอชาวบ้านตะลึงไป รีบเอ่ยย้ำอีกรอบ “ต้องใช้เงินไม่น้อยเลยก็ยังจะรักษาหรือ?”
เย่อวี๋หรานพูดด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว “รักษา”
ก็แค่เงินไม่ใช่หรือ? ในโลกนี้สิ่งที่สามารถใช้เงินแก้ไขได้ไม
