่นับว่าเป็นปัญหา ถึงตอนนี้นางไม่มีเงิน แต่ใครจะรู้ว่าในอนาคตนางจะมีหรือไม่?
“วิธีรักษาที่ต้องใช้เงินมากที่สุดกับวิธีรักษาที่ประหยัดเงินที่สุด ท่านเขียนให้ข้าทั้งคู่ ตอนนี้พวกข้าไม่มีเงิน แต่พวกข้าจะหาเงินมารักษาเจ้าเจ็ด”
เย่อวี๋หรานเพิ่งพูดว่าจูถงฮว่าจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด แต่ที่จริงนางก็ทราบดี แค่เห็นสภาพครอบครัวจูถงฮว่าก็รู้ว่าไม่มีเงินเหมือนกัน
ฝ่ายตรงข้ามไม่มีเงิน ให้พวกเขารับผิดชอบไปก็ไร้ประโยชน์
แทนที่จะฝากฝังความหวังไว้กับคนอื่น ไม่สู้ลงมือทำด้วยตนเอง แบบนี้ยังจับต้องได้มากกว่า
ตั้งแต่ชีวิตที่แล้ว เย่อวี๋หรานก็ตระหนักว่าพึ่งภู ภูถล่ม พึ่งน้ำ น้ำไหล พึ่งคน คนตีตัวจากไกล มีแต่ต้องอาศัยตนเองเท่านั้น จึงมีโอกาสเป็นจริงได้มากที่สุด
เมื่อจูเหล่าโถวได้ยินว่านางจะรักษาจูชีก็ตะลึง วิ่งเข้ามาตำหนินาง “เจ้าบ้าไปแล้วเรอะ?!”
“ครอบครัวเราไม่มีปัญญาจ่ายค่ารักษาด้วยซ้ำ ยังต้องเลี้ยงดูคนในบ้านตั้งกี่ปากท้อง เจ้ายังจะรักษาเจ้าเจ็ด? เจ้ารู้ไหมว่ารักษาเจ้าเจ็ดต้องใช้เงินเท่าไหร่?
“ท่านหมอบอกแล้วว่าต้องใช้โสมคน โสมคนน่ะเจ้ารู้จักหรือไม่? โสมคนนั่นคนทั่วไปซื้อไหวเรอะ? ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยเห็นด้วยซ้ำว่าโสมคนมีหน้าตาอย่างไร เจ้าไม่ถามสักคำก็ตกลงแล้ว?
“เจ้าเสียสติไปแล้ว! ปกติก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะทำดีกับเจ้าเจ็ดนักหนา ตอนนี้นึกบ้าอะไรขึ้นมา? เขาก็แค่คนสมองทึ่มคนหนึ่ง รักษากับไม่รักษาต่างกันตรงไหน
