หรานเต็มไปด้วยคำถาม
จูเหล่าโถวชะงัก
“จะรักษาหรือไม่รักษา? เจ้าก็พูดมาสิ ทำไมเจ้าไม่พูด? หรือก็ยังประโยคเดิม เพราะครอบครัวเราไม่มีเงิน พวกเราก็ไม่รักษาแล้ว?”
จูเหล่าโถวอธิบาย “ครอบครัวเราไม่มีเงินอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากรักษาเสียหน่อย อีกอย่างคนเจ็บก็ไม่ใช่คนอื่นแต่เป็นเจ้าเจ็ด เจ้าอย่าลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง ใครบ้างจะอยู่ดีไม่ว่าดีไปหาเรื่องให้คนอื่นตีจนมีสภาพนี้? นั่นก็เพราะเจ้าเจ็ด…”
พูดไปพูดมา จูเหล่าโถวก็รู้สึกว่าจูชีมีสภาพแบบนี้ได้ก็ ‘สมควร’ แล้ว
ลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นในครอบครัวสิ จะมีใครถูกคนตีจนมีสภาพแบบนี้ไหม?
ต้องเป็นเพราะจูชีไปสร้างเรื่องอยู่ข้างนอกจึงถูกคนเขาตี จูเหล่าโถวถึงกับคิดอย่างใจดำว่า เจ้าเจ็ดสมองทึ่มแต่ไหนแต่ไร ต่อให้ถูกตีตายไปก็ถือว่าช่วยครอบครัวประหยัดเสบียงอาหารไปหนึ่งปากท้อง
“เจ้าเจ็ดจะทำไม? ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าเจ็ดเคยสร้างปัญหาให้เจ้าไหม? แต่ไหนมาก็เป็นคนอื่นรังแกเขา เจ้าเคยเห็นเขารังแกคนอื่นด้วยเรอะ? เจ้าเป็นพ่อแท้ ๆ ไม่ปกป้องลูกตัวเองก็ช่างเถอะ นี่ลูกตัวเองถูกรังแก เจ้ายังจะโทษว่าลูกชายไม่เอาไหนเองถึงถูกคนอื่นรังแกด้วยหรือ?” เย่อวี๋หรานเกลียดที่สุดก็คือผู้ชายประเภทที่แม้แต่ลูกตัวเองก็ปกป้องไม่ได้แบบนี้ นางคำรามอย่างเดือดดาลว่า “เจ้ายังเป็นผู้ชายอยู่ไหม? เจ้าเคยเห็นผู้ชายบ้านไหนไม่ปกป้องลูกของตัวเองบ้าง?
“แม้แต่จูถงฮว่า เขารู้ทั้งรู้ว่าข้าเป็นคนที่ไ
