ง ส่วนลูกชายจูซื่อหู่ อยู่อันดับสี่
ลูกของทั้งสองคนรวมกันแล้วก็ยังไม่ถึงเจ็ด เจ้าของร่างเดิมคนเดียวคลอดออกมาแปดคน ทั้งยังเป็นลูกชายถึงเจ็ดคน
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าลูกชายคนเล็กเป็นคนโง่งมผู้หนึ่ง พอให้พวกนางโงหัวขึ้นมาได้บ้าง ก็ไม่รู้ว่าจะต้องคับอกคับใจจนมีสภาพแบบไหน
ครั้นย้อนนึกถึงตรงนี้ เย่อวี๋หรานก็ขานรับ ‘อื้ม’ เบา ๆ แล้วเลียนแบบท่าทางเจ้าของร่างเดิม ให้คนช่วยหามจูชีขึ้นมาด้วยท่าทางเย็นชา
จูอู่จ้วงกับจูซื่อหู่ไม่กล้าส่งเสียง เดินเข้ามาช่วยหามคนอย่างว่าง่าย คนหนึ่งหามศีรษะกับไหล่ของจูชี อีกคนหามเท้าของจูชี แบกไปที่เรือนของหมอชาวบ้าน
และนั่นก็คือตอนที่จูถงฮว่าอยู่หน้าเรือนหมอชาวบ้าน ได้ยินเสียงคนตะโกนว่า ‘พ่อโก่วหวา เมียจูเหล่าโถวมาแล้ว!’ นั่นเอง
หมอชาวบ้านเห็นคนกลุ่มใหญ่ใกล้เข้ามาก็ไม่กล้าเปิดประตู รีบไปยืนอยู่ตรงกำแพงเรือนที่สูงไม่ถึงเอว ตะโกนออกไปข้างนอกว่า “พ่อจูโก่วหวาไม่ได้อยู่ที่นี่”
ในมือเย่อวี๋หรานถือมีดหั่นผัก เดินนำอยู่หน้าสุด และมองมาอย่างเย็นชา “เดี๋ยวข้าค่อยไปหาพ่อจูโก่วหวา แต่ตอนนี้ข้ามาหาเจ้า”
หมอชาวบ้านมองมีดในมือนางก็แทบจะแข้งขาอ่อน “มา มาหาข้ามีเรื่องอะไร?”
ถ้ารู้ก่อนว่าผู้ที่จูถงฮว่าไปมีเรื่องด้วยคือหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้ แม้แต่ขี้เถ้ากำเดียวเขาก็คงจะไม่ให้จูถงฮว่าแล้ว จะได้ไม่ชักนำหายนะมาสู่ตนเอง
“เฮอะ! เจ้าทึ่มสกุลจูที่พวกเจ้าเรียกกันหรือก็คือจูชีลูกข้าวาสนาดีตาย
