บทที่ 23 ตีคนตายแล้ว
“ไม่แต่งไม่แต่ง ข้าไม่มีวันแต่งกับคนสิ้นไร้ไม้ตอก จะแต่งก็ต้องแต่งกับนายน้อยสกุลใหญ่ ถึงตอนนั้นก็มีสาวใช้หลายคนคอยรับใช้ปรนนิบัติข้า” จูปาเม่ยว่า
เย่อวี๋หรานเหลือบมองนาง คิดว่าตนเองจับจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้แล้ว “อยากจะแต่งกับบ้านสกุลใหญ่ก็ต้องเข้าไปให้ได้ก่อน เจ้ายังอยากให้ข้าส่งเจ้าเข้าไปหรือไม่? ตอนเที่ยงเจ้ารับปากข้าไว้อย่างไร ผ่านไปไม่เท่าไหร่เจ้าก็คืนคำแล้ว? เจ้าไม่เชื่อฟังข้า ข้ายังจะส่งเจ้าไปทำไม? เกรงว่าพอข้าส่งเจ้าเข้าไปได้ เจ้าก็คงจะไม่รู้จักแม่คนนี้แล้วกระมัง”
“ข้า…” จูปาเม่ยอัดอั้น “ข้ารับปากว่าจะเชื่อฟังท่านแม่ แต่ท่านแม่จะมาทรมานข้าแบบนี้ไม่ได้นะ ข้าก็ทำงานมาทั้งบ่ายแล้วนี่?”
“นั่นเรียกว่าทำงาน? อย่างเจ้าเรียกว่าแอบอู้ต่างหาก” เย่อวี๋หรานพูด “เจ้าคิดว่าข้าตาบอดรึ ข้าเห็นชัดอยู่ทนโท่ งานพวกนั้นส่วนใหญ่แล้วพี่สะใภ้ของเจ้าเป็นคนทำ เจ้าเป็นน้องสามี พวกนางจึงถอยให้เจ้า ไม่จู้จี้กับเจ้า ถ้าเจ้าเป็นสาวใช้ คนอื่นยังจะถอยให้เจ้าอยู่หรือ? เจ้าฝันสวยงามไปแล้ว”
ถึงที่สุดจูปาเม่ยก็เอาชนะเย่อวี๋หรานไม่ได้ และจำต้องไปให้อาหารหมูกับหลินซื่อ
เย่อวี๋หรานก็ไม่คิดว่านางจะทำได้ เพียงแต่หางานเล็กน้อยให้นางทำก็เท่านั้น
เหล่าลูกสะใภ้เห็นแม่สามีสั่งสอนลูกสาวอย่างเข้มงวดก็ไม่กล้าสอดปากสอดคำ แต่ละคนยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบเสงี่ยม จนกระทั่งแม่สามีบอกให้พวกนางกลับห้องไปพักผ่อน
แต
