่พวกนางก็ไม่สามารถพักผ่อนจริง ๆ ได้ หน้าเรือนท้ายเรือนยังตากมันเทศอยู่ พวกนางยังคงออกไปดูแล้วพลิกแผ่นมันเทศบ้างเป็นบางครั้งบางครา
พวกนางไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งนี้ตากแดดแล้วจะเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง ทว่าแต่ละคนก็ช่วยกันทำงานคนละไม้คนละมือ เพื่อไม่ให้แม่สามีตำหนิเอาได้
จูชีรับหน้าที่หิ้วตะกร้าไม้ไผ่ ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ารับหน้าที่งมหอยขม พวกเขาเล่นกันอยู่ริมธารอย่างสนุกสนาน
พวกเขากล่าวทักทายท่านลุงกับท่านอาหลายคนที่ผ่านมาทางนี้
“ลูกจูเหล่าโถว เล่นน้ำกันระวังด้วย อย่าลื่นตกน้ำไปล่ะ ต้าเป่า เจ้าก็อย่าเอาแต่ห่วงเล่น ดูน้องชายบ้าง”
ต้าเป่ายิ้มอวดฟันขาว “ขอรับ ข้าทราบแล้ว ท่านอา พวกท่านไปทำงานที่ทุ่งนาหรือ?”
“อืม ไปดูสักหน่อย สภาพอากาศแบบนี้ไม่ไปก็ไม่สบายใจ”
มีคนหัวเราะต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าสองพี่น้อง หอยขมในลำธารก็เล็กแค่นั้น ไม่มีเนื้อสักนิด จึงบอกให้พวกเขากลับเรือนไปไม่ต้องเล่นอยู่ที่นี่แล้ว
แต่ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าทำหน้าทะเล้น “ไม่เอาขอรับ จะเล่น”
พวกเขารักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเย่อวี๋หราน และไม่บอกคนอื่นว่าเรื่องนี้ท่านย่าเป็นคนสั่งให้ทำ
ลำธารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งจะใหญ่สักเท่าไหร่กันเชียว แค่พอให้เด็กคนหนึ่งยืนได้เท่านั้น เนื่องจากอากาศร้อน ระดับน้ำจึงสูงเพียงน่องของพวกเขา
ทั้งยังมีหอยขมอยู่ไม่มาก แต่ว่าพวกเขาก็งมออกมาได้ครึ่งค่อนตะกร้าไม้ไผ่
ตะกร้าหนักอึ้งทำให้เด็กทั้งสองยกไม่ขึ้น จึงยกหน้าที่นี้
