ให้จูชี
อย่าเห็นเพียงว่าจูชีโง่งม มีนิสัยเหมือนเด็ก ๆ แต่ทักษะการงมหอยขมของเขาดูเหมือนจะเหนือกว่าเด็กทั้งสองเสียอีก หอยขมกว่าครึ่งเป็นเขาที่งมมาได้
“พอแล้ว อาเล็ก พอแล้ว พวกเรากลับเรือนกันเถอะ ข้าชักจะหิวแล้ว” ต้าเป่าพูด
“ข้าก็หิวแล้วเหมือนกัน” เอ้อร์เป่าพูด
จูชีลูบท้อง “ข้าก็หิวแล้ว”
“งั้นพวกเรากลับเรือนกันเถอะ ดูว่าท่านย่าจะตบรางวัลอะไรให้พวกเรา”
“ขอรางวัลจากท่านย่า”
“รางวัล”
……
ผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กสองคนมุ่งหน้ากลับเรือนกันอย่างร่าเริง
เมื่อมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน หินก้อนหนึ่งก็ลอยออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ เด็กชายตัวอ้วนคนหนึ่งโผล่หน้าออกมา “ไอ้หยา นั่นไม่ใช่เจ้าโง่สมองทึ่มผู้นั้นหรอกรึ?”
“มารดามันเถอะ จูโก่วหวา เจ้าว่าใคร?” ต้าเป่าสวนกลับทันควัน
“เจ้าโง่ เจ้าโง่สมองทึ่ม อาเล็กของเจ้าก็คือเจ้าโง่สมองทึ่มที่ไม่มีใครต้องการ” จูโก่วหวาพูดพลางทำหน้าล้อเลียน
เด็กในหมู่บ้านกลุ่มหนึ่งหัวเราะอยู่ข้าง ๆ “ฮ่า ๆๆๆ…เจ้าโง่สมองทึ่ม!”
“อาเล็กของจูต้าเป่าเป็นเจ้าโง่ใหญ่ จูต้าเป่าก็เป็นเจ้าโง่เล็ก!”
“พวกโง่!”
“จูโก่วหวา!” ต้าเป่ารีบปรี่เข้าไป
แต่จูโก่วหวาจะรออยู่ตรงนั้นหรือ? เด็กอ้วนร้อง “เจ้าโง่ใหญ่ เจ้าโง่เล็ก” สองขาก็ถอยหลังเผ่นหนี
ต้าเป่าไล่ก็ตามไป
“ท่านพี่…ท่านพี่ รอข้าด้วย” เอ้อร์เป่ารีบร้อนวิ่งตามไป
จูชีไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงได้แต่หิ้วตะกร้าไม้ไผ่ตามมาด้านหลัง “รอข้าด้วย รอข้า รอข้า”
“เจ
