ก่วหวาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาถูกเจ้าเด็กตัวโตคร่อมไว้บนร่าง ด้านข้างยังมีเด็กอีกสองคนรุมอยู่
“จูโก่วหวา?!” จูถงฮว่าโยนสิ่งของทิ้ง คว้าไม้หาบมาได้ก็ปรี่เข้าไป ฟาดไม้ลงบนศีรษะของจูชี
จูชีตาเหลือก ล้มลงกับพื้น
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าร้องเสียงแหลม “อาเล็ก?!”
“ใครก็ได้ อาเล็กถูกคนตีตายแล้ว!”
“ฮือ ๆ…ท่านย่า ช่วยด้วย อาเล็กถูกคนตีตายแล้ว!”
……
จูถงฮว่ากอดลูกชายที่เลือดไหลอาบหน้า ร่ำร้องอย่างเจ็บปวด “ลูกพ่อ โก่วหวาลูกพ่อ เจ้าตายอนาถนัก!”
จูโก่วหวาที่เจ็บปวดจนน้ำตาไหลพูดขึ้นเสียงแหบแห้ง “ท่านพ่อ ท่านพ่อ…ข้ายังไม่ตาย ท่านพ่อ…”
ทว่าจูถงฮว่าพลันร้องไห้หนักกว่าเดิม ไม่ได้ยินเสียงเบาหวิวของลูกชายเลยสักนิด
หมู่บ้านสกุลจูจะใหญ่สักเท่าไหร่เชียว?
มีกันอยู่แค่ไม่กี่สิบครัวเรือน จุดเกิดเหตุห่างจากเรือนของจูเหล่าโถวไม่ไกล ย่อมได้ยินเสียงร่ำร้องวุ่นวายทางนี้อยู่บ้าง
โดยเฉพาะต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าที่ร้องไห้วิ่งมาที่เรือน ตัวยังไม่ทันถึง เสียงก็ลอยเข้ามาก่อนแล้วว่า ท่านย่า อาเล็กถูกคนตีตายแล้ว!
ยามนั้นเย่อวี๋หรานกำลังหลับตานอนพักอยู่ในห้อง เสียงตะโกนที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้นางตกใจจนสะดุ้งโหยง
ตอนแรกนางยังคิดไม่ออกว่า ‘อาเล็ก’ ที่ว่าหมายถึงใคร แต่นางฟังออกว่านั่นเป็นเสียงร้องไห้ของต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า
อาเล็ก?
อาเล็กของต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไม่ใช่ลูกชายที่นางได้มาโดยไม่ต้องลงแรงอย่างจูชีเด็กโง่คนนั้นหรอกหรือ?!
เย
