บทที่ 21 อัดอั้นตันใจ
หลิวซื่อก้มหน้าเล็กน้อย มุมปากกระตุก กล่าวอย่างขมฝาดอยู่บ้าง “ขอบคุณ!”
“ไอ้หยา ท่านอย่าเกรงใจกันแบบนี้สิพี่สะใภ้รอง ที่ข้าพูดมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริงนะ ได้พูดกับท่านแบบนี้ จิตใจของข้าก็ปลอดโปร่งขึ้นมาก” หลินซื่อเอ่ยอย่างยินดี “พี่สะใภ้รอง ถ้ามีเวลาว่างก็มานั่งเล่นที่ห้องข้าสิเจ้าคะ พวกเราจะได้คุยกันสักหน่อย”
จากนั้นหลิวซื่อก็ได้แต่มองตามเงาหลังอีกฝ่ายที่จากไปไกล
เจ้าโล่งใจแล้ว แต่ข้าอึดอัดใจน่ะสิ
เรือนสกุลจูก็ใหญ่เท่านี้ โชคของหลิวซื่อดูจะไม่ใคร่ดีเท่าไหร่ เมื่อครู่เพิ่งเจอหลินซื่อ เดินไปอีกไม่กี่ก้าวก็เจอหลี่ซื่อที่กำลังครวญเพลง ท่าทางเหมือนเพิ่งจะกลับมาจากไปดูจูปาเม่ย
“พี่สะใภ้รอง ท่านล้างจานเสร็จแล้วหรือ?”
ถ้าไม่มีอะไรก็ช่างเถอะ ทว่าหลี่ซื่อก็ถามขึ้นมาจนได้
หลิวซื่ออัดอั้นตันใจ
แต่หลี่ซื่อเดินผ่านไปอย่างพออกพอใจมาก
“น้องสะใภ้สี่”
“หืม?” หลี่ซื่อหันกลับไป
เรียกออกไปแล้ว หลิวซื่อก็มาเสียใจทีหลัง แต่ว่าอีกฝ่ายหันหน้ากลับมาแล้ว นางได้แต่บังคับตัวเองให้ทำต่อไป
“ตกลงมีเรื่องอะไร?”
“เมื่อครู่เจ้าแอบไปหาเสี่ยวเม่ยลับหลังท่านแม่ใช่ไหม?” หลิวซื่อถามเสียงเบา
หลี่ซื่อมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มเยาะ “เจ้าเห็นแล้ว?”
“เปล่า ไม่ใช่ข้า มีคนอื่นเห็น…นางไปหาท่านแม่แล้ว เจ้าระวังตัวหน่อย” สุดท้ายหลิวซื่อก็ข่มความรู้สึกในใจไม่ได้ และพูดออกมาแล้ว
แต่เพราะเสียใจทีหลัง นางจึงเสริม
