ไปอีกประโยค “อย่าพูดว่าข้าเป็นคนบอกนะ”
หลังจากนั้นก็ไม่กล้ามองหน้าหลี่ซื่ออีก ได้แต่รีบร้อนจากไป
หลี่ซื่อกลอกตามองบน เรื่องนี้ไม่ต้องบอกนางก็รู้ว่าใครทำ พี่สะใภ้ใหญ่เป็นมนุษย์ท่อนไม้ พี่สะใภ้สามไม่อยู่บ้าน นอกจากน้องสะใภ้ห้าที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับนางแล้วยังจะมีใครอีก?
นางไม่สงสัยสักนิดว่าพี่สะใภ้รองโกหกหรือไม่ ด้วยนิสัยอ่อนแอขี้ขลาดอย่างพี่สะใภ้รอง เหมือนคนที่จะกล้าปั้นน้ำเป็นตัวหรือ?
แต่ว่าหลี่ซื่อไม่กลัวสักนิด นางยังอยากให้หลินซื่อว่าร้ายตนเองให้เยอะ ๆ หน่อย เรื่องนี้ท่านแม่เป็นคนสั่งให้นางทำ การที่หลินซื่อวิ่งแจ้นไปฟ้องร้องนางต่อหน้าท่านแม่แล้วจะได้ประโยชน์อะไร?
เพิ่งจะเข้ามาได้ก็รีบร้อนหาเรื่องไปทั่ว สมควรแล้วที่หลินซื่อจะซวยเสียเอง
หลี่ซื่อไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เดินกลับไปห้องของตัวเอง
กลับเป็นหลิวซื่อที่หัวใจเต้นตึกตักไปตลอดทาง ทำท่าทางอย่างคนกินปูนร้อนท้อง
เมื่อเย่อวี๋หรานกลับไปที่ห้อง จูปาเม่ยก็จัดการภายในห้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว อย่างไรเสียนางก็โตแล้ว ไม่ได้ทำจนสกปรกไปทั่วห้อง หลัก ๆ ก็คือเสื้อผ้ากองนั้นของนางและคราบอาเจียน ประกอบกับภายในห้องระบายอากาศได้ไม่ค่อยดี ดังนั้นภายในเวลาสั้น ๆ แค่ช่วงเช้า จึงได้หมักหมมจนเป็นกลิ่นที่ยากจะทนทาน
ตอนนี้อ่างล้างเท้าและเสื้อผ้าของจูปาเม่ยถูกนำออกไปแล้ว บนพื้นก็โปรยขี้เถ้าแล้วกวาดออกไป ภายในห้องมีลมโกรก ไม่มีกลิ่นเหม็นเหมือนก่อนหน้านี้อีก
เพีย
