งแต่ยังพอได้กลิ่นจาง ๆ อยู่บ้าง
เย่อวี๋หรานทราบว่ากลิ่นนี้ไม่ได้จะหายไปง่าย ๆ สมัยโบราณไม่ได้ก้าวหน้าเหมือนยุคปัจจุบันที่มีทั้งน้ำหอม เปลือกส้ม เปลือกส้มโอ น้ำส้มสายชูอะไรพวกนี้
นางเจอสิ่งที่เหมาะสมจากในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นั่นก็คือหญ้าไล่ยุง
อย่างไรเสียหญ้าไล่ยุงก็มีกลิ่น กลิ่นนั้นอย่างไรก็ดีกว่ากลิ่นนี้
หญ้าไล่ยุงหรืออีกชื่อคือหญ้าหอมไล่ยุงเซียงเย่เทียนจู๋ขุย[1] เป็นพืชล้มลุกอายุหลายปีที่มีใบเขียวชอุ่มตลอดทั้งปี มีพลังชีวิตแข็งแกร่ง ทางเหนือหรือทางใต้ล้วนสามารถปลูกได้
พืชชนิดนี้ลำต้นอวบน้ำ ใบเกิดสลับกัน ขอบใบหยักมน พื้นใบเรียบลื่น
ทั้งด้านหน้าและด้านหลังเรือนสกุลจูมีพืชชนิดนี้ขึ้นเต็มไปหมด ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ฟุ้งกระจาย สามารถขจัดกลิ่นไม่พึงประสงค์ภายในห้องได้
เย่อวี๋หรานไม่ลังเลแม้แต่น้อย หยิบตะกร้าออกไปเก็บกลับมาจำนวนมาก นอกจากนี้ยังหาโถดินเผาแตก ๆ มาเสียบหญ้าไล่ยุงไว้จนแน่นแล้ววางไว้บนโต๊ะ อีกทั้งยังนำหญ้าไล่ยุงที่เหลือมาทุบแล้วนำไปวางไว้ตามจุดที่ลมโกรกภายในห้อง
เมื่อจัดการเช่นนี้ กลิ่นในห้องก็ดีขึ้นมาก
เย่อวี๋หรานผ่อนลมหายใจออกมา นางไม่อยากให้ตอนจะเข้านอนแล้วยังต้องดมกลิ่นไม่พึงประสงค์นี้ ไม่อย่างนั้นจะหลับลงได้อย่างไรกัน?
ตอนที่นางกำลังวุ่นวายอยู่ จูปาเม่ยก็อาบน้ำเสร็จ และเอาเสื้อผ้าไปแช่เรียบร้อยแล้ว
ส่วนอ่างล้างเท้าใบนั้นถูกนางนำไปไว้ด้านข้างอย่างรังเกียจ เพียงเทน้ำผส
