บทที่ 20 ท่านช่างดีจริง ๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะทุกคนกำลังหิวโหยกันอยู่หรือไม่ ทุกคนจึงรู้สึกว่าเจ้าสิ่งนี้อร่อยมาก
เมื่อต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าชิมรสชาติของมันเทศจึงทราบว่าที่แท้กลิ่นหอมของมันแค่จางลงไปเท่านั้น กินลงไปแล้วยังหอมอยู่ ฉับพลันนั้นก็คลายใจลงมาก กลิ่นหอมไม่ได้ถูกพวกเขากินไปจนหมด เฮ้อ เกือบถูกท่านย่าดุแล้วเชียว!
พวกเขาสองคนกอดมันเทศของตัวเองและแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย
“อร่อย!”
“อื้ม อร่อยมาก!”
“ข้าชอบ”
“ข้าก็ชอบ”
พวกเขาสองคนยังลอกเปลือกไม่ค่อยเป็น บางทีแม้แต่เนื้อที่มีเปลือกติดอยู่ก็กินลงไปด้วย
เย่อวี๋หรานมองเปลือกมันเทศที่พวกเขาลอกกองไว้บนโต๊ะ เห็นหลิ่วซื่อช่วยเด็กสองคนลอกเปลือกบ้างเป็นบางครั้งบางคราวก็พูดว่า “ที่จริงเปลือกของมันเทศก็กินได้เหมือนกัน แต่ข้าไม่ชอบกินก็เลยลอกทิ้ง”
“ท่านแม่ ทำไมท่านไม่พูดเร็วกว่านี้? เสียของหมด!” จูซานเก็บเปลือกที่ลอกทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมาโยนใส่ปากกิน พลางพูดว่า “ติดคออยู่สักหน่อย แต่ว่าเทียบกับรำข้าวแล้วอร่อยกว่ามาก”
“ใช่ อร่อยกว่ารำข้าวจริง ๆ นั่นแหละ” จูซื่อทำตาม เก็บเปลือกมันเทศขึ้นมาส่งเข้าปาก
ทันใดนั้น เย่อวี๋หรานก็เห็นว่าคนสกุลจูไม่ว่าบุรุษสตรีเด็กหรือผู้ใหญ่ล้วนเก็บเปลือกมันเทศบนโต๊ะขึ้นมายัดใส่ปากกันหมด
มุมปากนางถึงกับกระตุก
พลันรู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกขึ้นมา ทำอย่างไรดี?
เย่อวี๋หรานสองจิตสองใจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้เก็บเปลือกมันเทศบนโต๊ะขึ
