้นมา ทำเป็นว่าไม่เคยเห็นเสียเลย ตั้งอกตั้งใจกินมันเทศที่ลอกเปลือกแล้วของตัวเองต่อไป
แต่ที่นางคาดไม่ถึงก็คือ จูเหล่าโถวที่อยู่ข้าง ๆ กลับไม่นึกรังเกียจ เก็บของนางขึ้นไปกินเสียอย่างนั้น
“…”
ถึงจะรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามทำไปเพื่อประหยัดอาหาร แต่ก็ยังรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีคนแปลกหน้ามากินอาหารเหลือของตนเองอยู่ดี ทำอย่างไรดี?
ในฐานะแม่สามี เรื่องล้างจานพวกนี้ไม่ต้องให้เย่อวี๋หรานต้องมากังวล ลูกสะใภ้หลายคนผลัดเวียนกันทำ
สะใภ้ใหญ่รับหน้าที่ทำอาหารแล้ว หน้าที่ล้างจานย่อมตกเป็นของสะใภ้รองไปโดยปริยาย
นี่เป็นเรื่องที่เย่อวี๋หรานสบายอกสบายใจที่สุดนับแต่ย้อนยุคมาเลยทีเดียว เรื่องที่ตนเองไม่เต็มใจทำก็ให้คนอื่นทำแทน
ตอนที่นางกำลังจะไปดูจูปาเม่ยสักหน่อยนั้น หลินซื่อก็ประชิดเข้ามาข้างกายนางเงียบ ๆ
“มีเรื่องอะไร?”
หลินซื่อสังเกตสีหน้าของนางอย่างระมัดระวัง กล่าวขึ้นว่า “ท่านแม่ ข้ามีเรื่องหนึ่งไม่ทราบว่าควรหรือไม่ควรแจ้งให้ท่านทราบ”
“คิดว่าไม่ควรก็ไม่ต้องพูด” ถึงจะรู้ว่านางมาทำอะไร แต่เย่อวี๋หรานไม่เต็มใจให้นางสมหวังจึงพูดไปอย่างนั้น
หลินซื่อชะงักไปชั่วขณะ กัดริมฝีปากอย่างไม่ยินดีนัก “แต่ว่านะท่านแม่ ข้าเห็นคนต่อหน้าท่านทำอีกอย่างลับหลังทำอีกอย่าง ถ้าข้าไม่มารายงานท่าน ก็ไม่ต่างจากสมคบคิดกันน่ะสิ? ข้าเป็นถึงลูกสะใภ้สกุลจูเชียวนะ จะทำเรื่องพรรค์นั้นได้อย่างไร?”
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว ไม่พูดตอบ
หลินซื่อรู้สึกกดดัน
