อยู่บ้างแต่ก็ยังพูดต่อไป “ข้ารู้ว่าท่านแม่ชอบพี่สะใภ้สี่ นางแต่งเข้ามาก่อนข้า ทั้งยังพูดจาฉอเลาะช่างเอาอกเอาใจ ท่านแม่ย่อมชอบนางก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่ว่าท่านเอ็นดูนางเกินไปแล้ว นางถึงได้อาศัยความโปรดปรานของท่านทำตัวโอหังอวดดี ท่านแม่บอกแล้วแท้ ๆ ว่าไม่ให้ใครสร้างปัญหาลับหลังท่าน แต่นางกลับแอบทำอะไรไปตั้งมากมาย ท่านแม่ ข้ารู้สึกว่าเรื่องต่ำช้าผิดทำนองคลองธรรมแบบนี้ไม่อาจปล่อยไว้นาน ท่านต้องระวังไว้หน่อยนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นปล่อยให้นางทำตัวโอหังต่อไป ไม่รู้ว่าสักวันนางจะไปทำอะไรลับหลังท่านบ้าง”
“เจ้าคิดว่านางจะไปทำอะไรลับหลังข้า?”
“ไกลกว่านี้ข้าก็ไม่อาจทราบได้ เอาเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ ก็แล้วกัน พวกข้ารู้ว่าที่ท่านแม่สั่งสอนเสี่ยวเม่ยก็เพราะหวังดีต่อนาง อยากจะให้เสี่ยวเม่ยได้เรื่องกว่านี้สักหน่อย ดังนั้นถึงได้มอบบทลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้นาง แต่ว่าพี่สะใภ้สี่เล่า นางรู้ทั้งรู้ว่าท่านแม่คิดอะไรอยู่ ยังจะแอบช่วยเหลือเสี่ยวเม่ย…ท่านแม่ ข้าไม่ได้จะบอกว่าพี่สะใภ้สี่ช่วยเสี่ยวเม่ยเป็นเรื่องไม่ดี แต่นางก็ทำเกินไปแล้วจริง ๆ ท่านแม่บอกแล้วแท้ ๆ แต่นางกลับกล้าขัดคำสั่งอย่างไม่กลัวเกรง นี่ไม่ได้หมายความว่านางไม่เห็นท่านแม่อยู่ในสายตาหรอกหรือ?” หลินซื่อกล่าวอย่างระมัดระวัง “ข้าว่าต้องเป็นเพราะปกติแล้วท่านแม่ดีต่อนางเกินไปเป็นแน่ นางถึงได้ลืมตนลืมตัวทำเรื่องพวกนี้ออกมาได้ ส่วนเรื่องต่ำช้
