ับเย่อวี๋หราน ให้อีกฝ่ายเหลือมันเทศให้นางหัวใหญ่หน่อย ตอนนี้นางกินปากเดียวสองชีวิต อยากจะกินให้อิ่ม ๆ
เย่อวี๋หรานยกยิ้มมุมปาก สะใภ้คนนี้เวลาไหนก็ไม่ลืมเรื่องกิน
แม้ว่าต่อหน้าเย่อวี๋หราน หลี่ซื่อจะมีท่าทีอิดออดอยู่บ้าง แต่เมื่อตัดสินใจทำแล้วนางก็วางตัวดีทีเดียว เจอหน้าจูปาเม่ยก็ไถ่ถามทุกข์สุข เลือกชุดที่ตนเองไม่ชอบแต่ยังพอใช้ได้อยู่ออกมาชุดหนึ่งแล้วเอามาให้จูปาเม่ย
จูปาเม่ยย่อมไม่รู้ว่าพี่สะใภ้สี่ได้รับการไหว้วานจากมารดาของนาง ในใจจึงรู้สึกอุ่นวาบ นางเช็ดคราบน้ำตาตรงหางตาเบา ๆ “พี่สะใภ้สี่ ท่านช่างดียิ่งนัก! ตอนนี้ข้าเพิ่งรู้ว่าท่านเป็นคนที่ดีต่อข้าที่สุด ต่อไปท่านจะเป็นพี่สะใภ้สี่ที่แท้จริงของข้า”
แม้แต่ท่านแม่ยังโหดกับนางขนาดนั้น นางตระหนักแล้วจริง ๆ ว่าถ้าต้องการให้ใครสักคนดีต่อนางก็ต้องปากหวานสักหน่อย
“เดิมข้าก็เป็นพี่สะใภ้สี่ของเจ้าอยู่แล้ว นี่เป็นเรื่องที่สมควรทำ เอาล่ะ ข้าจะให้พี่สี่ของเจ้าเอาฟืนไปให้ที่ห้องครัว เจ้ารีบต้มน้ำชำระล้างร่างกายเปลี่ยนไปใส่ชุดสะอาดเถอะ” หลี่ซื่อพูด “เมื่อครูู่ท่านแม่ดุขนาดนั้น ใครก็ไม่กล้าห้าม แต่เจ้าวางใจได้ รออีกหน่อยกินข้าวแล้ว รอท่านแม่คลายโทสะ ข้าต้องให้ท่านแม่เหลือของกินไว้ให้เจ้าแน่ เจ้าแค่ต้องเชื่อฟังท่านแม่ ทำตัวดี ๆ ถึงตอนนั้นข้าเอาของให้เจ้ากิน ท่านแม่ก็ไม่สะดวกจะเคืองข้าแล้ว”
เห็นหรือไม่ว่านางเข้าใจพูดขนาดไหน ที่นางพูดก็คือ ข้าเป็นคนเก
