า ‘กิน’ กลิ่นหอมของมันเทศไปจนหมด
มีประสบการณ์จากตอนกินแป้งกรอบมาแล้ว ทุกคนก็มีความอดทนอดกลั้นมากขึ้น มองเย่อวี๋หราน ดูว่านางกินอย่างไร ตนเองค่อยทำตาม
เนื่องจากเสียเวลาอยู่ข้างนอกนาน มันเทศจึงหายร้อนแล้ว เย่อวี๋หรานหยิบขึ้นมาทดสอบอุณหภูมิสักหน่อย พบว่าแค่ยังอุ่น ๆ ก็รู้แล้วว่าควรทำอย่างไร
นางลอกเปลือกพลางพูดว่า “นี่เรียกว่ามันเทศ จะกินสด ๆ หรือนำไปปรุงสุกก็ได้ แบบกินสดนั้นเมียเจ้าสี่ให้พวกเจ้าลองชิมแล้ว ส่วนแบบกินสุกนี่มีวิธีกินหลายวิธี นี่เป็นเพียงวิธีกินแบบหนึ่งเท่านั้น มันเทศที่เพิ่งเอาออกมาจากหม้อดูแล้วเหมือนไม่ร้อน แต่ที่จริงร้อนลวกปากเลยทีเดียว ดังนั้นเวลากินต้องระวัง ลองทดสอบอุณหภูมิก่อนค่อยกิน ครั้งนี้ตอนที่พวกเรากลับมามันก็ถูกยกลงจากหม้อแล้ว จับดูก็แค่อุ่นๆ เท่านั้น แสดงว่าข้างในมันไม่ร้อนแล้ว กินได้เลยไม่มีปัญหา”
กล่าวถึงตรงนี้ นางก็หยุดไปครู่หนึ่ง มองคนรอบโต๊ะที่กำลังลอกเปลือกมันเทศตามนาง
หลี่ซื่อเป็นคนใจร้อน นางเริ่มกินไปก่อนแล้ว ครั้นกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ของมันเทศกระจายในช่องปาก สัมผัสนุ่มหนึบนั้นทำให้นางตื่นเต้นยินดี “ท่านแม่ อันนี้อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ!”
“จริงด้วย หวาน ๆ นุ่ม ๆ อร่อยมาก” จูซานยัดเข้าปาก ดื่มด่ำกับรสชาติเลิศล้ำของมันเทศ ชมเชยออกมาว่า “อร่อยสุดยอด!”
