บทที่ 18 ดังนั้น เมื่อเช้านี้ข้าเกือบจะได้แบกหม้อก้นดำแล้ว?
“เจ้าเหมือนจะยังไม่เข้าใจว่าตัวเองผิดตรงไหน?” เย่อวี๋หรานถาม
จูปาเม่ยงุนงง นางร้องไห้โศกเศร้าเสียใจเป็นเรื่องจริง ตระหนักว่าตนเองทำให้มารดาโกรธก็เป็นเรื่องจริง แต่เห็นได้ชัดว่านางยังไม่เข้าใจว่าตกลงแล้วนางทำ ‘ผิด’ ที่ใด
เย่อวี๋หรานทอดถอนใจ “ต้องโทษข้า ข้าเป็นแม่ที่ไม่ดีเอง ไม่ได้สอนเจ้าให้ดี พูดให้น่าฟังหน่อยก็คือไร้เดียงสา พูดให้ไม่น่าฟังก็คือรนหาที่ตาย โง่เขลาสิ้นดี”
“ท่านแม่ ทำไมท่านพูดเช่นนี้?”
“ถ้าอย่างนั้นข้าถามเจ้า เจ้าผิดตรงไหน?”
จูปาเม่ยไม่ยินดี แต่กลับไม่กล้าเถียง ความผิดใหญ่หลวงที่สุดของนางอย่างนั้นหรือ? ก็คือทำให้ท่านแม่โกรธล่ะสิ
“ข้อแรก ข้าเป็นแม่เจ้า ตอนที่ข้าป่วยในฐานะลูกสาวก็ควรจะดูแลอยู่ข้าง ๆ ข้อสอง เจ้าเจ็ดโง่งมอย่างไรก็ยังเป็นพี่เจ็ดของเจ้า ต่อหน้าคนนอกเจ้าควรจะปกป้องเขา ไม่ยอมให้ใครมารังแกเขา เจ้ารังแกเขาก็คือเจ้าโง่”
“ข้าจะโง่ได้อย่างไร?”
“เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเจ้า ต่อให้เจ้าไม่ได้เคารพเขาจากใจจริง น้องสาวคนหนึ่งควรมีท่าทีอย่างไรต่อพี่ชายแท้ ๆ ของตนเอง เจ้าก็ควรจะทำออกมาเช่นนั้น ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะหาว่าเจ้า ‘ไม่เคารพพี่ชาย’ แค่จุดนี้ก็สามารถบีบเจ้าจนตายได้ เจ้ายังคิดจะไปเป็นสาวใช้บ้านสกุลใหญ่หรือ แม้กระทั่งหลักการตื้น ๆ แบบนี้ก็ยังไม่เข้าใจ เจ้าเข้าไปก็มีแต่ต้องตายเท่านั้น” เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างเย็น
