บทที่ 17 ขยะแขยงจนอยากอ้วก
“ลูกสาวแท้ ๆ แล้วอย่างไร? ลูกสาวแท้ ๆ ก็สามารถทำตามอำเภอใจได้หรือ แม้แต่ความเป็นความตายของแม่แก่ ๆ ของตัวเองก็ไม่ต้องสนใจแล้ว? ตอนที่ข้านอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง เจ้าอยู่ที่ใด? ข้าให้เจ้าเคารพพี่เจ็ดของเจ้าบ้าง เจ้าเชิดหน้าใส่ข้าอย่างไร? ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ เจ้าขอโทษข้าหรือยัง? ข้ามีเจ้าเป็นลูกสาวคนเดียว ไม่ได้ขอให้เจ้าเป็นลูกสาวที่อ่อนโยนช่างเอาใจใส่ เจ้าก็มาโมโหใส่ข้าแบบนี้หรือ? หรือว่าต้องทำให้ข้าอกแตกตาย เจ้าถึงจะพอใจ? ถ้าเจ้าอยากให้ข้าตายก็พูดมาตรง ๆ ให้ข้าเอาหัวชนกำแพงตายต่อหน้าเจ้า ให้เจ้าสมปรารถนาเสียเลยดีหรือไม่?”
เย่อวี๋หรานซักไซ้ไม่หยุดดุจสายฟ้าฟาด ทำเอาจูปาเม่ยตกใจจนโง่งมไปเสียแล้ว
แม้นางจะรักสบายไปบ้าง เอาแต่ใจไปหน่อย เห็นแก่ตัวเล็กน้อย แต่ความจริงแล้วก็เป็นแค่เด็กสาวอายุราวสิบขวบคนหนึ่ง จะมีจิตใจเลวร้ายปานนั้นได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าของร่างเดิมยังรักถนอมนางมาตลอด ความรู้สึกพื้นฐานระหว่างนางกับเจ้าของร่างเดิมยังมีอยู่ นางไม่เคยอยากให้มารดาของนางตาย
ด้วยเหตุนี้ประโยคที่ว่า ‘ให้ข้าเอาหัวชนกำแพงตายต่อหน้าเจ้า ให้เจ้าสมปรารถนาเสียเลยดีหรือไม่?’ ของเย่อวี๋หรานจึงทำให้นางตกใจกลัวจนปัสสาวะราดแล้วจริง ๆ
“ท่านแม่…ท่านแม่ ท่านอย่าทำข้ากลัวสิเจ้าคะ…” จูปาเม่ยเสียงสั่นเครือ พลันคุกเข่าลงแล้วคลานเข่าเข้ามาหา นางกอดขาของเย่อวี๋หรานร้องไห้พลางพู
