ดว่า “ท่านแม่ ข้ารู้ว่าข้าผิดไปแล้ว ท่านแม่ ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ นะเจ้าคะ ท่านอย่าทำข้ากลัวเลยนะ”
“ฮือ ๆๆ…ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ท่านแม่ ท่านอย่าทำให้ข้ากลัว ท่านอย่าตายนะ”
“ถ้าท่านตายแล้ว ข้าจะทำอย่างไร?”
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พี่สะใภ้สาม พี่สะใภ้สี่ กับพี่สะใภ้ห้า พวกนางล้วนไม่ชอบข้า ท่านพ่อก็หาว่าข้ากินดีแต่ทำตัวเกียจคร้าน มีแต่ท่านแม่คนเดียวที่ดีกับข้า ถ้าท่านแม่ไม่อยู่แล้ว จะมีใครต้องการข้าอีก?”
“ฮือ ๆๆ…”
จูปาเม่ยแค่ถูกตามใจจนเหลิง ถูกประคองไว้สูงส่งเกินไป หยิ่งยโสไปบ้าง แต่ไม่เคยได้รับความลำบากมาก่อน
นางถูกกักบริเวณมาตลอดเช้า ทั้งยังถูกขังกับปัสสาวะเอย อาเจียนเอย นางที่เป็นคนรักสะอาด พิถีพิถันไม่สมฐานะจะรับไหวได้อย่างไร?
เดิมทีก็ทรมานมากพออยู่แล้ว จิตใจตึงเครียดจวนจะระเบิดอยู่รอมร่อ ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้เห็นดาวช่วยชีวิตของตนเอง ยังนึกว่าจะได้ทำตัวเอาแต่ใจสักนิด เก็บเกี่ยวผลประโยชน์สักหน่อย แต่ว่าเย่อวี๋หรานกลับไม่ได้ปฏิบัติต่อนางอย่างที่คิดเอาไว้ โยนนางที่เคยรักใคร่โปรดปรานทิ้งไปอย่างไม่ไยดีราวขว้างแจกันเสียงดังเพล้ง ที่พึ่งทั้งหมดของนางแตกกระจัดกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ
ฟางเส้นสุดท้ายของจูปาเม่ยขาดสะบั้น ในที่สุดก็ร้องไห้ออกมา
คราวนี้ไม่ได้เสแสร้งร้องไห้ แต่เป็นความสิ้นหวังเสียใจอย่างแท้จริง
ที่พึ่งพิงสุดท้ายไม่ต้องการนางแล้ว อย่างนั้นชีวิตนางก็จบสิ้นแล้วจริง ๆ
จูปาเม่ยแค่ ‘หย
