บทที่ 16 ข้าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของท่านนะ?!
และแล้วก็เป็นดังคาด หลังจากมีพวกผู้ชายมาช่วย งานเหล่านี้ก็รวดเร็วกว่าเย่อวี๋หรานกับหลี่ซื่อสองคนไม่รู้กี่เท่า
ตะกร้าสะพายหลังหลายใบที่พวกเขาเอามาใส่มันเทศไว้จนเต็มแล้ว ก็ยังเหลือมันเทศอยู่อีกจำนวนหนึ่งที่ยังไม่มีที่ใส่
จากนั้นเย่อวี๋หรานก็สั่งการให้พวกเขาขุดต้นกล้ามาผูกกับฟืนแห้งเอาไว้ตรงกลาง ซึ่งพอจะใช้กลบเกลื่อนไปได้
หลังจากนั้นก็มีชาวบ้านคนอื่น ๆ เริ่มเข้ามาหาของในภูเขาแห่งนี้ พวกเขาที่เข้ามาขุดมันเทศจึงต้องพยายามปิดบัง
จูต้ากับจูเอ้อร์รับหน้าที่เป็นคนหาฟืนมาจากด้านหลังภูเขา
ในขณะที่หลิวซื่อกับหลี่ซื่อ คนหนึ่งแบกตะกร้า อีกคนถือตะกร้า ทำทีเป็นว่าเพิ่งกลับจากการไปหาผักป่าบนเขา และลงเขามาพร้อมกัน
จูเหล่าโถวพาจูซานและจูซื่อแบกตะกร้า รวมถึงเครื่องมือทำงาน แสร้งทำเป็นเดินไปรอบ ๆ เหมือนกับว่าพวกเขาเพิ่งเดินกลับมาจากทางนั้น
ส่วนจูอู่กับเย่อวี๋หรานเฝ้าอยู่บนเขา รอจนคนที่จะรับช่วงต่อไปมาถึง จึงค่อยพากันแบกตะกร้าคนละใบลงจากเขาไป
มันเทศนึ่งสุกแล้วจะหอมเพียงไหนน่ะหรือ?
เชื่อว่าหลายคนคงเคยได้กลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากใต้ฝาหม้อหลังจากที่มันเทศในหม้อนึ่งสุกแล้ว
กลิ่นหอมนั้นสุดยอดจริง ๆ !
“โครกคราก…” ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ายืนตาแป๋วอยู่หน้าเตา จ้องไอร้อนที่พุ่งออกมาจากหม้อใบใหญ่ และกลืนน้ำลายอึก ๆ
จูชีเองก็ยืนกลืนน้ำลายอยู่ตรงนั้นด้วย
หลิ่วซื่อเห็นแล้วก็ถอนหายใจ
