“ไม่ต้องดูแล้ว ย่าของพวกเจ้ายังไม่กลับมา”
ท้องของนางก็กำลังส่งเสียงโครกครากอยู่เช่นกัน แต่ทำอย่างไรได้ บางคนยังไม่กลับมา นางก็ไม่กล้าหยิบของจากในหม้อมาแจกจ่ายให้ทุกคนกิน
“ไม่ไป ข้าขอดมกลิ่นหน่อยนะขอรับ ข้าจะกินกลิ่นหอมพวกนี้ลงท้อง” ต้าเป่าสูดหายใจเฮือกใหญ่ ราวกับว่าทำอย่างนี้แล้วจะสามารถหายใจเอากลิ่นหอมลงไปในท้อง ไม่ทำให้เสียของได้จริง ๆ
เอ้อร์เป่าทำตาม สูดหายใจเฮือกใหญ่ “ข้าก็จะกินกลิ่นหอมลงท้องเหมือนกัน ข้าดมกลิ่น ดมกลิ่น ข้ากินกลิ่นลงท้องคำโต…”
จูชีเห็นพวกเขาสองคนทำแบบนั้นก็เอาด้วย สูดหายใจเฮือกใหญ่ “ข้าก็เอาด้วย ข้าดมกลิ่น ดมกลิ่น…”
หลิ่วซื่อได้แต่อ่อนใจ
โชคดีที่ตอนนั้นได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวมาจากลานบ้าน
ผู้ที่กลับมาก็คือจูต้าและจูเอ้อร์ พวกเขาวางสิ่งของลงอย่างเร่งรีบ และพูดกับนางว่า “ท่านแม่บอกว่าให้เจ้าเอามันเทศที่นึ่งเสร็จแล้วขึ้นโต๊ะ แล้วค่อยทำน้ำแกงผักพวกนี้ รอจนท่านแม่กลับมาก็แบ่งอาหารกันกินได้”
“ท่านย่าจะกลับมาแล้วใช่ไหม?” ต้าเป่าถามอย่างดีอกดีใจ
“ดียิ่งนัก จะได้กินข้าวเสียที ข้าหิวจะตายแล้ว” เอ้อร์เป่าหัวเราะคิกคัก
“ดียิ่งนัก หิวจะตายแล้ว!” จูชีเลียนแบบท่าทางของเด็กทั้งสอง เขาหัวเราะคิกคัก
หลิ่วซื่อได้ยินจูต้ากับจูเอ้อร์พูดเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งอก หากท่านแม่ไม่กลับมา นางก็ไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทำอย่างไร ท่านแม่สั่งความแล้ว นางก็จัดการได้
นางรีบกลับไปที่ห้องครัว ทำงานมือไม้
