คล่องแคล่ว
ทันทีที่เปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมของมันเทศนึ่งสุกก็พลันอบอวลไปทั่วจนทำให้นางน้ำลายสอ มันจะหอมเกินไปแล้ว!
ต้าเป่า เอ้อร์เป่า และจูชี ทั้งสามคนเดินตามอยู่ด้านหลังนางต้อย ๆ ราวกับหางน้อย ๆ
นางเอามันเทศใส่ลงในตะกร้า พวกเขาก็อยู่ข้างหลังแล้วพูดว่า “ข้าดมกลิ่น ๆๆ”
ครั้นเอาไปวางไว้บนโต๊ะกินข้าว พวกเขาก็ยังอยู่ข้างหลังและยังคงพูดพึมพำออกมา “ข้ากินกลิ่น ๆๆ”
“ห้ามแอบกิน ถ้าท่านย่ารู้เข้าจะตีคน” หลิ่วซื่อกลัวว่าพวกเขาจะไม่รู้ความจึงกำชับไปหนึ่งประโยค
ต้าเป่าตบอกทันที “ท่านแม่วางใจได้ ข้าจะจับตามองพวกเขาอย่างดี”
เอ้อร์เป่าเองก็ตบอก “จับตามองพวกเขา! ข้า ข้าก็จะมอง”
“ข้าด้วย” จูชีกล่าว
แล้วก็เป็นดังคำกล่าวของจูต้ากับจูเอ้อร์ ตอนที่หลิ่วซื่อกำลังต้มน้ำแกงผักอยู่ พ่อสามีและบรรดาน้องชายของสามีก็กลับมาแล้ว ในไม่ช้า เหล่าน้องสะใภ้และแม่สามีก็มาถึงแล้วเช่นกัน
เมื่อเห็นเย่อวี๋หรานกลับมา ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าที่กำลังเล่นกันอยู่ก็ตอบสนองไวดุจมุสิกเผชิญแมว ไม่กล้ายืนใกล้โต๊ะกินข้าวอีก และรีบพากันไปหลบอยู่ข้าง ๆ
พวกเขากลัวอยู่บ้าง เนื่องจากพบว่าตนเองเหมือนจะกินกลิ่นหอมลงท้องไปหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นดมไปตั้งหลายครั้ง ทำไมอาหารพวกนั้นถึงไม่หอมแล้วล่ะ?
ไม่เกี่ยวกับพวกข้าสักหน่อย ไม่ต้องกลัว กลิ่นอาหารกระจายหายไปเองต่างหาก
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าสะอื้น ท่านย่าจะตีคน!
เย่อวี๋หรานวางสิ่งของลงก็เตรียมจะกลับไปเอาของ
