งเคยเห็นเป็นครั้งแรกก็ต้องไม่รู้อยู่แล้ว เจ้าจะรีบไปทำไม? อีกหน่อยเอาลงหม้อเดี๋ยวก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?” ต้าเป่าพูด
ทว่าเอ้อร์เป่าไม่ยินดี “เจ้าก็กลืนน้ำลายเหมือนกันนี่? หรือเจ้าไม่อยากรู้ว่ามันมีรสชาติอย่างไร?”
“อยาก” ต้าเป่าว่า “แต่ว่ายังนึ่งไม่สุก ท่านย่ายังไม่กลับมา พวกเรายังกินไม่ได้ แอบกินจะถูกตี”
เอ้อร์เป่าหุบปากลงฉับ ทอดถอนใจราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย “เฮ้อ…ท่านย่าดุเกินไปแล้ว!”
หลิ่วซื่อชะงักมือเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร และก้มหน้าล่างมันเทศต่อ
ภายในห้อง จูปาเม่ยดื่มน้ำในกาบนโต๊ะหมดแล้ว นางแอบย่องไปเปิดประตู แต่กลับพบว่าเปิดอย่างไรก็เปิดไม่ออก
นางได้แต่ร้อนรน “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านเปิดประตูให้ข้าที ข้าจะไปห้องน้ำ”
หลิ่วซื่อได้ยิน ทว่าแม้แต่ศีรษะก็ไม่เงยขึ้นมา “ข้าไม่มีกุญแจ”
“ไม่นะ?! สวรรค์! ข้าจะราดแล้ว!” จูปาเม่ยย่ำเท้าไปมาอยู่ในห้อง พยายามกลั้นไว้สุดฤทธิ์
นางไม่เข้าใจเลย หากท่านแม่ไม่มีอะไรแล้วจะใส่กลอนประตูไว้แต่เช้าทำไม นางก็อยู่เรือนนี่นา?
ต้าเป่าได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะอย่างมีเลิศนัย “อาแปด ท่านก็ฉี่ใส่อ่างอย่างไรเล่า ไหน ๆ ตอนนี้ท่านก็ออกมาไม่ได้อยู่ดี”
“เจ้าเด็กน่าตายคนนี้! รอก่อนเถอะ กล้าหัวเราะเยาะข้า ข้าออกไปได้ต้องจัดการเจ้าแน่” จูปาเม่ยโมโหจนหน้าแดง
นางโตขนาดนี้แล้วยังจะให้ปัสสาวะใส่ในอ่าง เรื่องนี้ถ้าเผยแพร่ออกไป นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
ยิ่งไปกว่านั้น ห้องก็เล็กแค่นี้
