ถ้านางถ่ายเบาจริง ๆ กลิ่นจะแรงขนาดไหนกัน?
ต้องเป็นเพราะว่าครั้งที่แล้วต้าเป่าฉี่รดที่นอนแล้วถูกนางหัวเราะเยาะ เด็กที่น่าตายผู้นี้จึงจำไว้ในใจเป็นแน่
เรื่องธรรมชาติของร่างกายแบบนี้ใครเลยจะควบคุมได้?
สุดท้ายจูปาเม่ยก็อับจนปัญญา ภายใต้ระฆังฉุกเฉินของร่างกาย ได้แต่ยอมรับ ‘ข้อเสนอ’ นี้ของต้าเป่า จัดการลากอ่างล้างเท้าออกมาจากใต้เตียง…
ตอนที่เสียงของมันดังขึ้น จูปาเม่ยอับอายอยู่บ้าง แต่ในไม่ช้าภาระที่ร่างกายแบกเอาไว้ก็ถูกปลดเปลื้องออกไป นางสัมผัสได้ถึงความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พลันโล่งสบายตัวขึ้นมา
เพียงแต่กลิ่นแรงไปบ้าง นางรู้สึกขยะแขยงจนแทบจะอาเจียน
“แหวะ…”
รีบร้อนหาอะไรมาปิดบังเป็นพัลวัน กลายเป็นว่าไม่ทันระวังก็ไปถูกเสื้อผ้าเข้า
คราวนี้ดีนัก เสื้อผ้าตกลงไปในอ่างแล้ว ยังจะมีจุดจบที่ดีได้หรือ?
เปียกหมด
“แหวะ…”
จูปาเม่ยรังเกียจยิ่ง
อีกด้านหนึ่ง จูเหล่าโถวพาลูกชายกับลูกสะใภ้หลายคนตามหลังหลี่ซื่อขึ้นไปบนเขา
เมื่อเขาพบว่าเส้นทางนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ทางที่เคยใช้กันมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เมียเจ้าสี่ เจ้าเดินซี้ซั้วในเขาได้อย่างไรกัน? ไม่รู้ว่าเขาไท่ตังลูกนี้อันตรายรึ? ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา เรียกฟ้าฟ้าไม่ขาน เรียกดินดินไม่ตอบ ต้องสั่งเสียไว้กับที่นี่แล้ว”
หลี่ซื่อยึดถือคำพูดของพ่อสามีเป็นลมที่ผ่านหู นางกล่าวว่า “ไม่ได้เดินซี้ซั้วสักหน่อย เมื่อครู่ข้าก็เดินออกมาทางนี้แหละ”
“ทางนี้ไม่
