ยู่มาก แทนที่จะเรียกว่าจอบ ไม่สู้เรียกมันว่าคราดจะดีกว่าหรือ หน้าตาของมันคล้ายตะหลิวที่ค่อนข้างกว้าง และดัดส่วนหน้าให้งอเล็กน้อย
เย่อวี๋หรานดีใจยิ่งนัก อย่างน้อยก็ไม่ใช่แบบที่ปลายตรง ไม่อย่างนั้นถ้าใช้เท้าเหยียบลงไปขุดดิน ไม่รู้ว่าต้องเปลืองแรงมากแค่ไหน
“ใบพวกนี้อย่าโยนทิ้ง เอาไปป้อนหมูได้ เมียเจ้าใหญ่ต้องขึ้นเขาไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูทุกวันก็ไม่ง่ายเลย”
“ตอนขุดก็ระวังหน่อย อย่าขุดจนทำมันเทศหักเข้าล่ะ หักแล้วจะเสียง่าย มีแต่พวกที่ดี ๆ หน่อยที่เก็บรักษาได้นาน สามารถเก็บไว้ได้ถึงฤดูหนาว”
เมื่อมีคนแล้วเย่อวี๋หรานก็ไม่คิดอยากทำงานอีก จึงส่งต่อให้พวกเขา
อย่างไรเสียผู้ชายกลุ่มนี้ก็ทำงานหนักกันมาจนชิน ตอนนี้ยังมีของกินอยู่ตรงหน้ารอพวกเขามาเก็บเกี่ยว เป็นต้องเต็มอกเต็มใจทำแน่
จูซานได้ยินอย่างนั้นก็รีบถาม “ท่านแม่ มันเก็บไว้ได้นานขนาดนั้นจริงหรือ?”
“เจ้าอย่าขุดจนมันเสียหายก็พอ”
“ได้ ท่านแม่ ข้ารู้แล้ว รับรองว่าไม่ขุดมันเสียแน่” จูซานรีบรับประกัน
จูต้ากับจูเอ้อร์ทำงานไปอย่างเงียบ ๆ
พวกผู้ชายรับหน้าที่ขุด ส่วนหลิวซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อช่วยกันปัดดินออกจากมันเทศอยู่ข้าง ๆ จากนั้นก็วางใส่ในตะกร้าสะพายหลัง
เห็นของกินมากมายขนาดนี้ ดวงตาของหลิวซื่อก็ฉายแววยินดี นางคิดในใจว่าไม่รู้เจ้าสิ่งนี้จะอิ่มท้องหรือไม่ ถ้าใช่ เยอะขนาดนี้จะเก็บไว้ได้นานเท่าไหร่กัน?
ต่อให้กินกันคนละหัวก็น่าจะกินได้สักหลายมื้อกระม
