บทที่ 14 มันเทศ
เย่อวี๋หรานขุดมันหัวหนึ่งออกมาอย่างยากลำบาก ใช้ใบหญ้าเช็ดดินออกจนสะอาด ออกแรงแบ่งมันเทศขนาดใหญ่กว่ากำปั้นเล็กน้อยออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเก็บไว้ให้ตนเอง อีกครึ่งส่งให้หลี่ซื่อ
“เจ้าลองชิมดูว่ารสชาติเป็นอย่างไร”
ว่าแล้วก็ไม่สนใจหลี่ซื่อ เอาเข้าปากกัดไปคำหนึ่ง
ทว่าหลี่ซื่อไม่กล้ากิน มองนางอย่างกังวล “ท่านแม่ ท่านไม่ได้กินไปหรอกใช่ไหม? ไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหนนะเจ้าคะ?”
“หวานมาก!” เย่อวี๋หรานพ่นเปลือกออกมาแล้วพูดขึ้น
“หวานจริง ๆ หรือเจ้าคะ?”
“ข้าจะโกหกเจ้าทำไม? ข้าเรียกเจ้าออกมาก็เพื่อวางยาพิษฆ่าเจ้ากลางป่ากลางเขาอย่างนั้นรึ?”
หลี่ซื่อยิ้มเจื่อน ถึงปกติแล้วแม่สามีจะดุไปบ้าง แต่นางไม่คิดว่าแม่สามีจะทำร้ายนางแบบนั้น
แม่สามีก็กินแล้ว นางยังจะต้องกลัวอะไรอีก?
ทั้งไม่รังเกียจว่ายังไม่ล้าง เลียนแบบแม่สามี กัดกินไปคำหนึ่ง
ฉับพลันนั้นรสชาติหวานๆ ก็แผ่ซ่านในปาก หลี่ซื่อตกตะลึง “กินได้จริง ๆ ด้วย?! ไม่ใช่ ข้าหมายความว่าทำไมมันถึงอร่อยแบบนี้?”
พูดจบก็กินต่อ
“จริง ๆ นะเจ้าคะ ท่านแม่ อันนี้อร่อยเชียว อร่อยกว่าเจ้าผลแดงน้อยนั่นอีก เนื้อเยอะ เคี้ยวหนึบ มีน้ำเยอะอีกต่างหาก…”
“อร่อยเกินไปแล้ว!”
ครู่เดียว หลี่ซื่อก็กินครึ่งนั้นจนหมด แม้เปลือกก็ยังไม่เว้น กระทั่งเปลือกที่ยังเปื้อนดินอยู่ก็กลืนลงไปด้วย
แต่เย่อวี๋หรานกลับยังค่อย ๆ แทะกินอยู่ตรงนั้น ต่อให้ไม่มีน้ำล้าง ก็คงไม่ถึงกับต้องกลื
