ข้าไปหาก็เห็นหลี่ซื่อยืนอยู่ข้างกองมันเทศ และเริ่มลงมือขุด
“ท่านแม่ ท่านดูเร็ว ใบมันเทศเยอะขนาดนี้จะต้องขุดได้เยอะแน่เลยเจ้าค่ะ”
เย่อวี๋หรานพลันบังเกิดความรู้สึกอยากจะกอด ‘นิ้วทองคำ’ ของตัวเองแล้วจุ๊บสักที
มีนิ้วทองคำอยู่ ยังจะต้องกลัวว่ากินจะไม่อิ่มอยู่อีกหรือ?
“เมียเจ้าสี่ เจ้าไม่ต้องขุดแล้ว”
“ท่านแม่ ฝั่งนี้ยังมีอีก ของกินเยอะขนาดนี้ พวกเรารีบขุดเอากลับเรือนกันเถอะเจ้าค่ะ…”
“ไม่ต้องขุดแล้ว เยอะขนาดนี้พวกเราแบกกลับไม่ไหวอยู่ดี เจ้าเอากลับไปด้วยสักหลายหัว บอกให้พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าทำกับข้าว ในเรือนมีใครอยู่เจ้าก็เรียกมาให้หมด ให้พวกเขาเอาเครื่องไม้เครื่องมือมาด้วย จะได้ขุดเจ้าพวกนี้กลับไปให้หมด” เย่อวี๋หรานว่า “แยกกันมา อย่ามาพร้อมกัน เดี๋ยวจะดึงดูดความสนใจคนอื่นได้”
แม้จะทำงานจนเหงื่อออกเต็มศีรษะ แต่หลี่ซื่อฟังคำแม่สามีแล้วก็เข้าใจ พยักหน้าทันที
นางอุ้มท้องโตขนาดนี้ เวลาทำงานกลับปราดเปรียวไม่เบา หยิบมันเทศออกจากตะกร้าสะพายหลังอยู่หลายหัว ชั่งน้ำหนักเล็กน้อย จากนั้นก็เอาผักป่าคลุมทับ แล้วหมุนกายเดินจากไป
เย่อวี๋หรานนึกเป็นห่วงอยู่บ้าง “เจ้าอย่ารีบเดินเกินไป ระวังเด็กในท้องด้วย”
“เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้วท่านแม่” หลี่ซื่อคิดว่าแม่สามีดีกับนางเกินธรรมดาจริง ๆ แม่สามีบ้านไหนบ้างสั่งงานลูกสะใภ้แล้วยังกลัวว่าจะทำให้ลูกในท้องของนางพลอยเหนื่อยไปด้วย?
เย่อวี๋หรานส่ายศีรษะ
ว่าไปแล้วก็บังเอิญยิ่งน
