รอยออกมา
เย่อวี๋หรานสงสัยว่าคงไม่ใช่เพราะนิ้วทองคำของนางกำลังแสดงอานุภาพอยู่หรอกนะ?
หลี่ซื่อเก็บกิ่งไม้ที่ค่อนข้างหนากิ่งหนึ่งขึ้นมาแหวกพุ่มไม้ออก เห็นว่าข้างในนั้นมีต้นไม้เล็ก ๆ เตี้ย ๆ อยู่ต้นหนึ่ง บนนั้นเต็มไปด้วยผลไม้ป่าสีแดงลูกเท่านิ้วโป้ง
นางเด็ดลูกหนึ่งลงมา ยื่นมาตรงหน้าเย่อวี๋หรานอย่างดีอกดีใจ “ท่านแม่ ดูสิเจ้าคะ คราวที่แล้วท่านทำน้ำเชื่อมผลไม้ก็ใช้ผลไม้ป่าชนิดนี้ใช่หรือไม่?”
“อืม เป็นอันนี้แหละ” เย่อวี๋หรานค้นในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่พบชื่อผลไม้ชนิดนี้ “ไม่รู้เหมือนกันว่าผลไม้นี้เรียกว่าอะไร เอามาทำน้ำเชื่อมรสชาติดีทีเดียว”
“อืม ๆ อันนี้คือผลแดงน้อย ที่หมู่บ้านของข้าเรียกกันอย่างนี้เจ้าค่ะ แต่ได้ยินพี่สะใภ้รองพูดว่าที่บ้านเกิดนางเรียกผลนิ้วโป้ง ส่วนหมู่บ้านสกุลจูกลับไม่เคยได้ยินคนเรียกชื่อผลไม้ชนิดนี้มาก่อน เรียกกันแต่ว่าผลไม้ป่า ส่วนใหญ่ก็เรียกกันส่ง ๆ ไปอย่างนั้น…” หลี่ซื่อพูดพลางเด็ดผลไม้ป่าใส่ถุงผ้าอย่างร่าเริง “โชคดีที่วันนี้ข้าเอาถุงผ้ามาด้วย ไม่อย่างนั้นถ้าเอาใส่ในตะกร้าสะพายหลังก็คงจะเละกันพอดี”
ถุงผ้าของหลี่ซื่อแลดูคล้าย ‘ย่าม’ อยู่บ้าง มันใช้แถบผ้ายาว ๆ ชิ้นหนึ่งมาเย็บหน้าหลังทำเป็นช่อง ใช้สะพายไหล่หรือคล้องคอไว้
สตรีของที่นี่เวลาออกไปข้างนอกนั้นดูเหมือนจะชอบสะพายย่ามแบบนี้ โดยทั่วไปแล้วทำมาจากผ้ากระสอบเนื้อหยาบ
เนื่องจากเจ้าของร่างเดิมเป็นสะใภ้ที่ถูกซื้
