อตัวมาจากข้างนอกจึงทำอะไรแบบนี้ไม่เป็น หลังจากลูกสะใภ้หลายคนแต่งเข้ามาแล้ว ที่บ้านจึงมีย่ามแบบนี้ใช้ แต่ว่าเจ้าของร่างเดิมใช้ไม่ถนัด ในห้องของนางจึงไม่มีย่าม
ในเวลาไม่นาน ช่องหน้าหลังของถุงผ้าทั้งสองช่องก็ใส่ผลไม้ป่าได้สองถ้วยใหญ่ หลี่ซื่อดีอกดีใจยิ่ง
“ท่านแม่ ถ้าพวกเราโชคดีหาเจออีกสักหลายต้นก็ใส่ได้เต็มถุงแล้ว กลับไปทำได้หม้อใหญ่แน่”
“ของแบบนี้เก็บไว้นานไม่ได้ เสียง่าย ทำเยอะไปก็ไม่มีประโยชน์” แม้จะไม่อยากทำลายความกระตือรือร้นของนาง แต่เย่อวี๋หรานก็ยังคงพูดออกมาในที่สุด
หลี่ซื่อลอบชำเลืองมองนาง “ท่านแม่ ไหน ๆ ก็เก็บมาแล้ว กลับไปแล้วพวกเราก็ทำเยอะหน่อยดีไหมเจ้าคะ? ถึงตอนนั้นถ้าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ากินไม่หมด เดี๋ยวข้าจัดการเอง”
“ได้ ถ้าเจ้าไม่รังเกียจว่ายุ่งยาก เจ้าก็ทำเอง เดี๋ยวข้าสอนให้”
หลี่ซื่อยิ้มร่าทันใด “ท่านแม่ ท่านดีจริง ๆ! ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านแม่เอ็นดูข้าที่สุด ท่านสบายใจได้ กลับไปให้ข้าลงมือทำเอง ท่านแม่คอยสอนข้าอยู่ข้าง ๆ ก็พอ”
ครั้นพวกนางตระเตรียมที่จะจากไป เย่อวี๋หรานก็เห็นว่าตรงจุดที่ไกลออกไปเล็กน้อยเหมือนจะมีรังนกอยู่รังหนึ่ง นางไม่ค่อยแน่ใจนัก
“เจ้ารอก่อน ข้าไปดูหน่อย”
“หา ท่านแม่ ท่านไปทำอะไร? อย่าสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปเชียวนะเจ้าคะ ป่านี้กว้างยิ่งนัก ไม่ระวังทางจะหลงเอาได้ง่ายๆ…”
เย่อวี๋หรานเดินเข้าไปใกล้ก็เขย่งปลายเท้า กิ่งไม้เหนือศีรษะของนางโน้มลงมาต่ำ จนเห็นเงาตะ
