บทที่ 12 ไม่พอใจก็เก็บเอาไว้
หลินซื่อคิดไม่ถึงเลยว่า ‘เพิ่มคาบพิเศษ’ จะหมายความว่าอย่างนี้เอง นางตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก สีหน้าขาวเผือดไร้สีเลือด
เย่อวี๋หรานกระแอมเบา ๆ สองที
หลี่ซื่อตอบสนองรวดเร็ว เก็บมือฉับไว ถอยกลับมาอยู่ข้างหลังนางด้วยท่าทางฉอเลาะ “ท่านแม่ มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?”
“พูดเก่งจริงนะเจ้าน่ะ?” เย่อวี๋หรานเหล่มองนาง
“แหะ ๆ! นี่ไม่ใช่เพราะมีคนใส่ร้ายข้าหรอกหรือ?”
เย่อวี๋หรานไม่ต่อความยาวกับหลี่ซื่อ หันไปพูดกับหลินซื่อตรง ๆ ว่า “เมียเจ้าห้า ยังมีอะไรไม่พอใจอีกหรือไม่?”
หลินซื่อหดคอ ไม่กล้าพูดสักแอะ
“ข้าพูดกับเจ้าอยู่ เสียงหายไปไหนเสียล่ะ? เมื่อครู่พูดจาฉะฉานนักไม่ใช่หรือ? ตอนนี้เป็นใบ้เสียแล้ว?”
“ไม่มี ไม่มีเจ้าค่ะ”
“เฮอะ!” เย่อวี๋หรานเค้นเสียงเย็นชา “พี่สะใภ้สี่ของเจ้าพูดเกินไปบ้าง แต่มีประโยคหนึ่งที่นางพูดได้ถูกต้อง พฤติกรรมแย่ ๆ อย่างการแอบฟังไม่ควรเก็บไว้ ไม่อย่างนั้นครอบครัวของพวกเราจะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน? เจ้าแอบฟัง เขาแอบฟัง คนที่ไม่รู้คงจะคิดว่าเรือนของเรามีโจรร้าย มีอะไรก็พูดกันต่อหน้า ไปซุบซิบนินทาลับหลังมันใช้ได้หรือ?”
หลินซื่อตัวสั่นระริก
“ข้ารู้ พวกเจ้าคงคิดว่าตัวข้าเมื่อก่อนพูดจาไม่มีเหตุผล อะไรก็เอาตามข้าว่า ในใจคงไม่ยินดี เช่นนั้นก็ได้ ต่อไปข้าจะยกเหตุผลมาพูดกับพวกเจ้า แต่เฉพาะในกรณีที่เจ้ากล้ายืนหยัดเพื่อตัวเองเท่านั้น” สายตาของเย่อวี๋หรานกวาดมองสะใภ้ตรงหน้า
